Wat denk ik best vaak:
hiervoor ben ik niet gemaakt
Want onderwijs is toch een zaak
voor wie van zelfvertrouwen blaakt.
en de juiste weg wijzen kan
die wijsheid geeft in overvloed
een meester met een masterplan
Maar ik loop net als hen verloren
geef advies dat niemand baat
Nee, hiervoor ben ik niet geboren
Dat wreekt zich vast vroeg of laat.
Meestal zie je de kinderen.
Maar soms dus ook de ouders
en ontdek je wie er thuis
niet hoeft te rekenen
op steunende schouders.
Ze huilt tranen met tuiten
Een mooie trotse jonge meid
Laat het verdriet naar buiten
Waar ze duidelijk onder lijdt
Terwijl haar broer vanzelf succesvol is
Ouders die van haar hetzelfde vragen
vinden haar talenten van geen betekenis
Ze vecht een strijd die ze niet winnen kan
Om ouderliefde helaas buiten haar bereik
Ik word er samen met haar verdrietig van
Ik zie wat het aanricht als ik in haar ogen kijk
Ze zitten er verloren
en helemaal niet op hun plaats
Hun ouders willen dat niet horen
Ook al presteren ze ondermaats
Werk hard en het komt goed
Je ziet het vuur in hun ogen doven
edoch het moet, het zal, het moet
Dan wordt de rekening gepresenteerd
Worden ze vriendelijk verzocht te gaan
Tof dat je het toch even hebt geprobeerd
Maar bij deze is de komedie nu gedaan.
Liefde kost geen moeite
Een opdracht is het nooit
Het is een vorm van zijn
die ramen opengooit
als er iets jou bezwaart,
noem het dan geen liefde
maar hooguit een gevoel
dat nog niet is uitgeklaard.
Omarm wat je dierbaar is
Een man een vrouw een kind
Ook alles wat verdwenen is
maar wat jij onmisbaar vindt
Een man een vrouw een kind
Ontmoetingen bol van betekenis
en zij die mogen vervliegen in de wind
Geef aandacht aan wat wenselijk is
Een man een vrouw een kind
Leef bewust naar je geschiedenis
en zoek wat jou aan morgen bindt.
De toren van Pisa
staat alweer een beetje schever.
Want uit onderzoek is gebleken
Onze scholier is niet zo'n beste lezer.
kunnen we steeds minder tellen.
De tijd van primussen lijkt vervlogen
en weinigen die deftig willen spellen.
De hoofden blijken wel overvol
maar helaas met kennis is dat niet.
De ruis rondom eist volop zijn tol
Waar is de enkeling die daar nog
van verschiet?
Voorlopig zit de nmbs
nog op het verkeerde spoor.
In een wereld vol met dwarsliggers
raak je nu eenmaal moeizaam door.
Dus dat lopen als een trein
Ooit waren stationnetjes klein
en was het makkelijker van 'Weg zijn wij'.
Werk is niet altijd plezier
en dat is niemands fout.
Maar blijkbaar flirt 1 op 4
bij ons met een burn-out.
daar gaan ze iets aan doen
Priotair aandacht schenken
Code rood moet snel weer code groen.
Maar het blijkt iets voor de lange baan,
er komt heel wat bochtenwerk aan te pas
En nadat er dan velen zijn onderuit gegaan
zal men zich verbazen:
Tiens, waarom staat niemand nog voor de klas?
Nu en dan zak ik weg
in een moeras van zwijgen
waar zelfs de baron von Munchhausen
zich niet bij de haren uit kan krijgen.
Niet bereikbaar voor commentaar.
Wordt er giftig schade aangericht
terwijl ik alles rondom zinloos verklaar.
Ik zwijg dan door te weinig woorden
voor het vele dat er speelt.
Bij hen die het dichtst bij me horen
moet daarna altijd veel worden geheeld.
Ik had het kunnen weten
Ik had het moeten zien
Hoe mijn prinsessenboontje
Maar wat doet ze dat toch snel
en zo schijnbaar vanzelf bovendien
Het is telkens van trots dat ik zwel
voor mijn schat van nu al dertien.
Er zijn er best veel
die mij bij het leven willen houden.
Ze nodigen me dan uit
als pas verhuisden of getrouwden.
aan het plezier dat zij ervaren
Of de eenzaamheid die ik zo goed ken
een feestje lang besparen.
Het voelt als een warm bad
maar ook als water naar de zee.
Want eens je het hebt gehad
doe je nooit meer helemaal mee.
De camera zwenkt
van haar kleinzoon in de zee
naar haar tenen in het zand.
De golven golven vrolijk
De meeuwen deinen mee
De camera filmt de hemel
waar ze heen zal gaan
en haar schaduw op het strand
zou daar symbool voor kunnen staan.
Dan roept ze haar kleinzoon
die spetters uit de golven staat te slaan
Haar stem plots weer zo helder te horen
doet me finaal kopje onder gaan.
Als ik hier niet moest blijven,
zou ik gerust wel willen gaan.
Wat herfstbladeren op een hoopje rijven,
mij eronder vlijen en gedaan.
Misschien moet ik
gewoon wat rusten
wat rusteloze nachten
en enkele vervelende dagen
zodat ik daarna netjes
weer kan dragen.
Oud verdriet van gisteren
is voedsel voor het verdriet van morgen.
Niets komt zomaar uit het niets
en het zijn altijd gekwetsten
die voor nieuwe slachtoffers zorgen.
Er was eens een eendje
Dat hield niet erg van spellen
Ze zag zich liever als eentje
waar je op kon tellen.
Met een snik in onze ogen
en de hunker naar weleer
zitten we naar elkaar gebogen
ook al doen de woorden zeer
en daarin vinden we elkaar
Blij om de echo’s die we horen
Zo mooi en gelukkig nog deelbaar.
Je denkt: het scheelt.
Je zag dag in dag uit
je leven lang
in woord en in beeld
zoveel gruwel rijkelijk
dat je dacht veilig te zitten
onder dat laagje mentale eelt.
En dan verhaalt een vrouw snikkend
tussen al het onnoemelijke wrede
op een plek waar haat
keer op keer wonden
in heelder generaties slaat
over het oprechte streven
van haar en haar gegijzelde familieleden
naar begrip en blijvende vrede.
Maar alles lijkt zo hopeloos
en hulpeloos wordt ze getroost
door een journalist
die haar in de armen neemt.
Dan is er even geen eelt meer.
Alleen machteloosheid
en een man die weent.
Als het uur nadert
en de inpak begint
voel ik telkens weer dat
hoe hard je ook vadert
je het zorgeloze vroeger
De schaar werd gezet
De breuk is een feit.
Zij verhuizen van bed
Verliezen altijd het pleit.
Ze zeuren noch zagen
Voelen zich nog steeds graag gezien.
Maar zij moeten wel dragen
wat wij blijkbaar niet konden voorzien.
Ze kijken naar het scherm
Of nee, ze gapen
Ze zien de parels niet
Ook al liggen ze er voor het rapen.
en de subtiele, artistieke pracht
zie ik volop in elk van hen verdwijnen
naar ergens waar geen herkenning wacht
Plots voel ik diep medelijden
voor zij die kijken en voor zij die niet worden gezien
Het zijn werelden fundamenteel gescheiden
en ik vrees dat ik hiermee geen van beide dien.
Ergens waar de zee
op het land strandt
geeft ze vroeger mee
met het water
en neemt er
bij de hand
die haar hopelijk
leiden zal naar
een meer vervullend later.
Als ik haar daar zo stralend
in de branding zie staan,
weet ik dat we, ondanks alles,
het enige juiste hebben gedaan.
Mijn te-hoog-gegrepen meisje
dat was jij voor mij.
Eerst dacht ik dat alleen
maar later wij allebei.
Aan zij die het nog niet weten
Ze heeft het hem wel degelijk gelapt.
Ze is na een zomer extra zweten
trots haar tweede kan binnengestapt.
Ik heb eerlijk gezegd
geen idee hoe het verder moet
Waarom dat weet ik wel
want er is altijd wel iemand
voor wie het er wel toe doet.
Elke avond gaat het journaal
met mijn geloof aan de haal
Mensen op de vlucht
voor oorlog in hun land
Het klimaat dat kreunt en zucht
En toch dwing ik mezelf om te kijken
naar dat dagelijks breken van de dijken
Want ik wil blijven leren en ik wil weten
wat nog valt te keren en wie, in zijn streven
naar een betere wereld, niet heeft stilgezeten.
Was ik een rivier
dan hoefde ik maar te stromen
van diep in de bergen
tot aan de volle zee
Maar nee, ik ben dier
die zich graag wil verbergen
en geen zin meer heeft in
met de massa mee.
Dus laat me maar hier
aan het water tussen de bomen
die niets van mij vergen
en bij elk vallend blad zeggen:
loslaten is okee.
Natuurlijk zullen jullie wel veel erven
veel van wat ik bij leven heb gegeven
en wat niet samen met mij zal sterven
maar in jullie zal verder leven.
maar geen geld of wat ik heb geschreven
Wel het weinige aan wijsheid
dat ik onderweg wist te verwerven
en helaas de vele twijfels
die ik liever niet had doorgegeven
Echt goeie bazen
die doen aan motiveren
en het blijft dan ook verbazen
als ze die kunst niet willen leren.
die uit betrokkenheid zijn gesteld
Als ze initiatieven liever smoren
en bewust vergeten wat er telt
Echte goeie bazen
die stoppen nooit met leren
Maar ook bij bazen zitten dwazen
die op goedheid van anderen willen teren.
Er groeit
zoiets als onkruid
op de wegen
van mijn oude huid
die lang geen aandacht
en mij dat ook
ten kwade duidt.
Want wegen
niet bewandeld
worden doodgezwegen
en ontmanteld
zodat wat vroeger
voelde als genegen
langzaam richting
aversie kantelt.
Zal het ooit
nog geschieden
dat iemand strelend
het onkruid wil wieden
of heb ik het
voor mijn huid
voorgoed verbruid
en zijn er geen wegen meer
die nog uitweg bieden?
Ik merk
eigenlijk lijk ik
slechts sterk
omdat mijn kinderen
dat zijn.
al het werk
zodat ook ik
het schijn.
Maar hebben zij
een dipje
dan volg ik daar in mee
dan zakt het onderlipje
tot zij weer sterk
zijn voor twee.
In een schriftje
met blauwe lijntjes
en een dwarse rode
schreef ze luttele woordjes
die haar heel fijntjes
in het verdriet
dat zich bij het drogen
van de inkt pas echt
volop begrijpen liet.
Daar netjes tussen
het rechte blauw
en vanaf het rood
las ik in haperend zwart
wat ze niet zeggen wou
maar zeker weten mocht
na haar dood.
De dood kent geen maat
nu is ook mooie Bea niet meer
Alsof de hemel extra open staat
bij zomers druilerig weer.
met een sprankel in de ogen
en soms breekbaar bij Won Ton Ton
als ze weer had gelogen en bedrogen.
Rust zacht nu lieve Bea
Bedankt voor wat je hebt gegeven.
Je laat jeugdherinneringen in me na
er is veel schoonheid met jou verweven.
Vandaag zit je een laatste maal
in het jou vertrouwd journaal
waar je zelf zoveel decennia lang
verhaalde over 's werelds dadendrang
over zij die die dag moesten sterven
en dat alles met het nodige mededogen
en de waarheid steeds voor ogen
in een mooie, heldere taal
die sprak tot de verbeelding
en tot ons allemaal.
67 is net als bij mijn moeder
veel te vroeg om heen te gaan
Maar kanker is nu eenmaal
dat smerig loeder dat altijd
om zijn onverbiddelijkheid
bekend zal staan.
Bedankt, waardige Martine,
dat je er voor ons en bij ons was.
Bedankt voor je bestaan.
Als kind had ik pas heimwee
als ik thuiskwam van het kamp
Daar leefde ik altijd voor twee
schoot het leven nooit in kramp.
Zaten met blote voeten in het gras
Zagen Nederlandse Amerikanen al van verre
liepen verloren met stafkaart en kompas
De zomer groeide er diep onder de huid
We kwamen er thuis in onszelf en bij elkaar
De razende tijd ging er genadeloos onderuit
Het waren mijn 10 dagen hemel in het jaar.
Vroeger was het steeds
van hoger, beter, meer
van immer verder reiken
van ik kan wat ik probeer
Dan stel je node andere doelen
omdat je stilaan begint te voelen
wat ze met bergaf bedoelen
en dat doet een beetje zeer
Dus tracht je naast vertragen
ook het verval zo uit te dagen
dat je gerust nog kunt gewagen
van een voor zijn leeftijd fitte heer.
Daarom blijf ik trage rondjes lopen
in de hoop hier en daar wat tijd te kopen
waarmee ik dat onvermijdelijke slopen
nog voor enige tijd bezweer.
Ze is er mij toch eentje
die eerste in de rij
Soms een buitenbeentje
met ook trekjes van mij
Ze zet alvast veel beter door
en toont mij keer op keer
Zo ga je ergens voor!
Niet met grote woorden
Maar met twinkel in de ogen
En met iets wat mij nooit toebehoorde
Dat beetje relativeringsvermogen.
Het leven van een leerkracht
is wel eens met ontgoocheling doorspekt
Maar niets dat enthousiasme meer versmacht
dan het ontbreken aan respect.
wacht vaak merci en dankbaarheid
van leerlingen die voelen hoe gedreven
jij voor hun maximale kansen strijdt.
Maar dan gaat de directie herverdelen
En is gedane arbeid nog weinig waard
Dan worden we pionnetjes om mee te spelen
Dan wordt op menselijkheid en logica bespaard.
Nu zou ik naar je luisteren
Nu wel, maar da’s te laat
De eigen zon verduisteren
Daar ben ik prima toe in staat.
Je stond altijd voor me klaar
Maar ik moest en zou alleen
Nu denk ik: kon ik maar
Maar jij bent elders heen.
Men mag er niet aan denken
hoeveel woorden zijn verspild
waarvan ik dacht ze te schenken
maar door niemand zijn gewild
bij zoveel verloren tijd
die naar een schrijven is gegaan
dat slechts sporadisch heeft verblijd
Men mag er niet om treuren
want er was eigenlijk niet om gevraagd
Dus opende het onderweg geen deuren
Ik heb hooguit mezelf wat uitgedaagd.
Wat weet ik toch weinig
hoe het anderen vergaat
Of bij wie het leven venijnig
onderhuidse wonden slaat
en velen houden dat intact
Want alles welbeschouwd
wordt leed liefst afgezwakt
Tenzij even tussen de lippen door
en enkel voor wie het horen wil.
Dan geef ik het oprecht gehoor
Maar maakt dat ook verschil?
Er werd geen recht gesproken
En dat is nefast voor iedereen
Wat brak, blijft nu gebroken
Het helen kan nergens heen.
Over een gedeelte van de zaak
Zo kwamen ze tot een soort besluit
met een wel hele wrange smaak.
De betrokkenen kregen niet wat ze verdienden
Van het gerecht een rechtvaardige straf.
De nabestaanden noch de nietsontzienden.
Dit woekert door, ver voorbij Sanda Dia’s graf.
Vandaag gaf ik les
Eentje niet gepland om te geven
Eentje die zal bijblijven voor het leven
Eentje die eindigde voor de allereerste keer
met een gestamelde: Dank u, echt, meneer.
Buiten schoolvakken om
Vandaag heb ik een snaar geraakt
Omdat zij toelieten dat het kon.
Iedereen was euforisch
Vol lof en uitermate blij
Bij iedereen die ik sprak
kwamen er complimenten bij.
nog nooit zo goed geweest
Dat was erg veel betekenend
voor wie tussen de lijnen leest.
Al het werk voorheen verricht
was goed maar ook wat ongepast
Plots stond alles in een ander licht
en zag ik mezelf enkel nog als last.
Ik hoor mezelf praten
Over mijn liefde voor jou
Ik heb je los moeten laten
Maar het hart blijft je trouw
Waar ik niets meer van weet
De kans mij ooit zo mooi gegeven
Was er een waar ik helaas niets mee deed
En toch is er geen spijt
Het leven gaat zoals het gaat
Die liefde is er eentje voor altijd
Die veel goeds in mij achterlaat.
Het is niet van niet willen
Het is verdwalen in je falen
Omdat de honger die je wil stillen
Net iets anders blijkt telkenmale.
Die je klein en eenzaam maakt
Je wil graag zien met dezelfde ogen
Zodat je ook de juiste snaar eens raakt
Het is een lot moeilijk om dragen
De prijs van ongewild anders zijn
Want je wil om normaal te behagen
blijkt telkens weer de weg naar zure wijn.
In mijn dromen zie ik
de klokken die uit Rome komen
doorstomen richting Oekraïne
waar ze een bombardement
van chocola en kleur beginnen
weer laat winnen en de vrede
met klepperende klokken
wordt ingeluid.
In mijn dromen komen
dromen altijd uit.
Ik kan al weer netjes
alleen lopen
na moeizaam recht
te zijn gekropen
en nu is het enkel nog wennen
die de zwaartekracht helpt dragen.
Maar ook alleen kan een mens
zich waardig buiten wagen.
Waar gaan we eigenlijk naartoe?
Iemand een idee?
Want in geval van goed
wil ik volgaarne met je mee.
Een nobel streven van de mens
Iets met rede maar ook gevoel
Een uitdagend breed gedragen wens
Zoiets als een nieuwe horizon
Niet echt gemaakt om te bereiken
Maar om bij het ondergaan van de zon
voldaan op je dag terug te kunnen kijken
Dus heb je zo’n idee
Dan beginnen we er morgen aan
Desnoods alleen wij met ons twee
Want de huidige wegen hebben afgedaan.
Taal is mijn gezel
op de queeste
naar wat niet
en wat wel.
Ze daagt uit
opent en sluit.
Zonder haar
was ik een wezen
dat niets kreeg geduid.
Dus taal ik om taal
verzorg haar
en ben dankbaar
Zonder
is het verhaal
van u en mij
snel klaar.
Schrijven is als melk
voor deze lactose intolerante kat.
Altijd pas op de bodem van de kelk
besef ik wat ik beter gelaten had.
