1 april

Voorspel

De akker klaar maken om te zaaien.

Vaak zijn wij als konijnen

Haasjes-over in verdwijnen

Maar is de tijd echt rijp

dan komen we uit ons pijp.

Gedenk vanavond eens misschien

elk eitje dat nog eenzaam wacht

buiten in de koude voorjaarsnacht

omdat het door niemand werd gezien.

What's in a name

Na Ward voelde ze zich

nu ja u weet wel, ...

en bij Jos en Charel

was ze pas echt...

Maar nu met Luk

lijkt het alsnog...

Hij lag er verlaten bij

langs de weg die

hij was kwijtgeraakt.

Luisterend naar de droom

die hem ooit zoveel zei,

was hij na een nachtje

met zichzelf bijgepraat.

Me and the sun

Further no-one

That’s how it begun

And it will end that way

But until that day

I hope you will stay

31 maart

une prise =
une prise de courant
une surprise = deux doigts dans une prise de courant.

Het lijkt alsof

mijn leven

het beste gedijt

in door volk omringde

eenzaamheid

Zelden alleen

vaak apart,

Zelden een

met een tweede hart.

Ongewild en ongekund

onverschillig of onverdund

blijf ik warse wegen gaan

en zie mezelf buiten staan.

Buiten waar ik bij wil zijn

gevangen in

la condition humaine.

Het gapend gat
dat ik het beste ken,
is mijn mond als ik aan het geeuwen ben.

1.

De klok tikt geduldig

tot de dag aanbreekt

als een eitje. Zachtgekookt

en gelig aan de horizon.

Vanachter hippieharen en

en bloemetjesgordijnen ziet

ze de lucht openklaren terwijl ze

haar dikke buik streelt

die weldra zal verdwijnen.

De haan en het kind naast

haar kraaien elk op hun manier.

De ene met veel misbaar, het

andere van plezier. Ze zucht

warme lucht in de oren van de

jongen die eerst is geboren en

die ze al haar liefde schenkt. Maar

het werk wenkt en de tijd dringt. Dringt

zich op, non-stop, zodat ze gehaast het

bed uitglijdt. Ze maakt zich op en

het ontbijt terwijl haar man zich enkel

aan zichzelf wijdt. Buiten uit de lente

zich al warm en met de jongen op haar

arm verlaat ze de straat waarin wel

hun huis maar geen thuis staat. De

jongen loopt school en zij door richting

ziekenhuis waar ze in een snit

van maagdelijk wit haar zorgen in zorgen

omzet. Een zwangere engel die verpleegt

en troost aan elk ziektebed. Tot plots

haar buik verhardt, de mallemolen

van nieuw leven start en alles

wijken moet. Daar ergens

halverwege spoed, met de

jeansbroek ter hoogte

van de knie, is het dat ik

mijn eerste daglicht zie.

Mevrouw Homans is eerder voor vrije meningssluiting, me dunkt.

Kind van een moeder. Moederskind.

Was jij dat ooit van iemand?

Ik ben het alleszins van jou.

Nooit was ik echt alleen, of onbemind.

Mijn hoofd zocht je schoot, mijn hand je hand

en steeds werd er op mij gewacht, hondstrouw.

Dag mevrouw

Dag meneer

Alles goed met jou?

Ja, het mag dus meer

Meer zon en dieper blauw?

Dat hoeft nu niet zozeer

Meer durf en minder berouw?

Dat ware nog ‘ns een ommekeer.

Ok, laat die aap maar uit de mouw!

Gewoon meer van hetzelfde voor een keer

Een knuffel

van mijn zoon,

hoe schoon

hoe wonderschoon

is dat.

Met twee armen

om mij heen

streek hij

in mij

de stekels

plat

en gaf gul

zijn vrolijkheid

te leen.

Eens liep een jongen verloren

Dus vroeg hij braaf de weg

Een man bromde:

Jij bent hier niet geboren

Ga jij dus maar naar rechts

Een vrouw zuchtte:

Maar hij heeft toch iets flinks

Jongen, jij gaat beter naar links

De jongen liet hen kibbelend staan

en is gewoon wijs rechtdoor gegaan

Hij dacht: al dat links en rechts

werkt op den duur maar averechts

Man en vrouw staan er nu verloren

elkaar tot hun gelijk aan te sporen.

Hij kwam in aanraking

met het gerecht

maar slikte het door

als een bittere pil.

30 maart

Na de waan

van de dag

komt de maan

in de nacht

lacht

in volle duister

en maakt de luister

van overdag

ongedaan.

De golf

De dag van nadien

van alles voorbij

van gehad en gezien

en het wijkende blij.

De dag na geluk

nooit volmaakt maar bijna

is een bloem na de pluk

sterven zonder gena

De dag zo gevreesd

zwart en stil als de zaal

is een redeloos beest

vreet alles weer kaal

De dag van nadien

is een dag vol gemis

naar wat zich even liet zien

en alweer vervlogen is.

Het is weer die tijd van het jaar

dat de klokken van Rome het paashazenpad kiezen.

Als vaders moesten weten van aanpakken,

dan was het wel pragpatisch.

Moeders zijn toch ook nooit mathetisch.

Spreken is zilver
Zwijgen is goud
Schrijven voor wie
van de gulden
middenweg houdt.

Een mallemolen is niet gek maar hij kan het je met één slag wel maken. Doch dit terzijde.

Hopla

Gewoon even buitenspelen

buiten de lijntjes van het spel

Niks mis met creatief vervelen

Ontsnap eens uit de carrousel

Gezond verstand lijkt gehackt

te weinig lucht te veel geblaat

Politiek is nooit politiek correct

Pik gewoon weer op die draad

Luister naar de wind die raast

Kus je kinderen op hun hoofd

De schildpad is nooit gehaast

omdat zij in haar doel gelooft.

29 maart

Ik wist niet wat ik zei

Maar ik wist wel waarom

Het kwam van diep in mij

maar voor jou was het dom

Ik zei dat jij mocht gaan

Dat meer lijden niet hoeft

Dat je alles al hebt gedaan.

En toen zweeg jij bedroefd.

Tot: Je weet niet wat je zegt

uiteindelijk de stilte doorbrak

Ik kreeg het je nooit uitgelegd

Er was geen plaats voor zwak.

Waar een wil is is een weg,

is wel een probleem als ik hem weg wil.

Als ze in haar herfsthumeur is

neemt ze geen blad voor de mond

boomt ze door tot aan de duisternis

maar is daarna mentaal weer gezond.

Mijn zoon en ik, wij dansen

om ter gekst maar in de maat

Wij zijn als Janssen en Jansen

slapstick die in de diepte gaat.

Soms kan ik mezelf missen

spalt ik vol misbaar in twee

als branding in ‘t ongewisse

behoor ik 't strand of de zee

Kijk zoon,

De aarde is rond

maar niet helemaal

De mensen zijn goed

maar niet allemaal

De wereld is wonderlijk

maar oogt vaak banaal

Je hart spreekt tot jou

maar in een andere taal

Ja zoon,

Veel lijkt eerst eenvoudig

maar blijkt dan paradoxaal

Het leven is jammergenoeg

maar ook gelukkig

altijd een ja-maar-verhaal.

28 maart

Altijd tekort

Altijd te weinig

Woorden onkrachtig

tegen onveilig.

Nooit genoeg

Nooit toereikend

Jij die niets vroeg.

En ik weg van je kijkend.

Tussen altijd en nooit

wordt door onmacht

zout in wonden gestrooid.

Jij lijdt en je lacht.

Moe van het in mijn eigen schoenen staan

heb ik ze ooit eens hoogmoedig uitgedaan

en stelde vast, ontsteld en heel verbaasd,

Da's erger want dan loop je er dus naast.

Niet dat ik nooit een das zal dragen,

maar verder dan Adidas moet dat toch niet gaan.

Alles
wat ik
over jou
schrijf,
kan ook
in één
woord:
blijf.

Druppelsgewijs

kwam het besef

dat het regende

en de zon ons

weer eens negeerde.

Straal.

Wensje voor ons allemaal

Ergens

tussen

de waan

en de waanzin

van de dag,

valt een pad

te gaan

dat aanzien

winnen mag.

27 maart

Moe moe moe

Mijn ogen vallen toe

Mijn dromen vallen open

voor ik goed en wel

in bed ben gekropen.

Moe moe moe

Ik trek mijn luiken toe

tot ik weer volgelopen

aan de slag kan

met op het beste hopen.

Kom je als masseur graag aan de bak,

leer je best de kneepjes van het vak.

Zullen we

hier en nu

het doen?

Verleden en kleren afleggen

het fatsoen opzeggen

en ons verliezen in een zoen?

Zullen onze lippen

elkaars verlangen aanstippen

voor de toekomst toekomt

en zegt dat het niet kan

omdat jij mijn vrouw niet bent

en ik niet jouw man?

Zullen we

één verdwazing lang

elkaar vervullen en zo onthullen

wat ons drijft tot die samenhang?

Zullen we?

Aandacht

is een kracht

die alles groeien doet

Focus dus op het goede

Da's beter voor het gemoed.

’t Is goed voorbij de eigen navel te kijken

nog even voor het slapen gaan

En te zien hoe ziekte en verdriet moet wijken

Voor zij die voor het leven blijven openstaan

26 maart

Dat ik op een dag niet meer zal zijn

weet ik, maar kan ik niet begrijpen

Misschien is leven zoals goede wijn

en moet dat besef langzaam rijpen.

Hoewel mijn leerlingen in de klas geen pet mogen dragen,

slagen ze er toch in om er ferm met hun pet naar te gooien.

Waseend

Er was eens

een waseend

die altijd bad in bad

Dat ze ooit eens

als een badeend

een echte functie had

Maar nooit eens

werd gehoor verleend

en in haar gat zit nu een gat

Ja, er was eens

een waseend

en die werd het bidden zat

Zij treurt nu om het gat

waarop ze ooit te bidden zat.

Gedichten is een contaminatie van gedichte gedachten.

25 maart

Ik ben veel te aantrekkelijk.
Ik trek mij altijd alles erg aan.
was ik dat wat minder, het
zou ook in de liefde gaan.

Zij heeft haren

als gordijnen

waarachter ik

mee wil verdwijnen

maar als ik haar

ogen zie verschijnen

wordt snel duidelijk

het zijn de hare

niet de mijne.

Als ik met mijn mond vol tanden sta,

is al vaak gebleken dat ik nog moeilijk eentje kan bijsteken.

24 maart

Wiskunde of kunde ni en dan is een straal gewoon twee keer pi.

Kind leest de lente
onder de rijm in de wei
en roept schalks Hi koe

T.

Ik vraag jou om te spelen

om zin te krijgen in taal

door de zinnen te verdelen

en braaf doe je 't allemaal

Maar nu je persoon zich vormt

is er een voorwerp van lijden

waardoor alles in jou stormt

Het belast toekomende tijden

Je taalt nu erg om je moeder

die haast zonder woorden valt

Welk onderwerp ik je ook voeder

je blik wordt tot haar versmalt

Ik zoek het volmaakte deelwoord

om je verhaal een punt te geven

Want ik heb je hulpvraag gehoord

en moet net als jij zonder leven

Ooit zal de taal je kunnen dragen

die je van haar geschonken kreeg

biedt ze antwoorden op je vragen

Tot dan klinkt ze lettergrepenleeg.

23 maart

Ik wist niet goed welke bloemen te schenken, maar toen kreeg ik een orchidee.

De taxidermist was niet erg opgezet met zijn werk, maar zijn werk wel.

Ik val niet graag.

Ik val niet graag.

En al helemaal

niet in herhaling.

Maar ik neem

wel graag.

Ja, ik neem

wel graag.

En het liefst dan

in de maling.

(2x)

 

Geen wroeging over vroeger.

Geen spijt over tijd.

Alleen genoeg genoegdoening

en voortdurende bereidheid.

 

MM

Alles aan jou

krult en klatert

smult en schatert

je stem je haren

je gulle gebaren

met ogen die vragen

en voeten die wagen

 

Je leeft, je geeft

van binnenuit

van onder je huid

Je bruist en sprankelt

tot iets in jou verhuist

en je plots wankelt

 

Dan stok je

hapert het klokje

een tel een dag

tot een bel vol lach

in je borrelen gaat

en het wolkendek

aan diggelen slaat.

 

Alles aan jou

is reiken

voorbij de regen

kijken

voorbij het tegen

Je bent mijn engel

uit de hemel gekregen,

die de haperende

lichtheid al kent,

maar nog niet

laat wegen.