29 februari

28 februari

Hij vroeg haar ten dans

maar zij kon hem ontspringen

door luid en erg vals

het lied mee te gaan zingen.

Je bent zo lief.

Je bent zo knap.

Je bent zo zoet

als appelsap.

Je bent grappig.

Je bent zo wijs.

Je bent zo lekker

als chocoladeijs.

Je bent als een ster

aan het hemelgewelf.

Je bent altijd en

overal heerlijk jezelf.

Je bent de kers

op iedere taart.

Je bent dit vers

helemaal waard.

Herenigd

in de duisternis

van een duister nis

op een plek waar de zon

zich ooit roos op een beek

te rusten heeft gelegd.

Ik verbeeld me dat er

daar iets wordt gezegd

over het vervlogen leven 

dat door jullie beider 

opgeleefd werd teruggegeven.

Dat jullie - puur voor de vorm-

discussieren wie er wanneer

eens vooraan mag staan. 

Dat jullie aarzelend

de draad weer opnemen

waar de dood hem

lang geleden liet vallen.

Dat jullie er als twee

statige baboesjka's zijn

die zich de eeuwigheid

laten welgevallen.

Ik verbeeld mij

hoe moeder en dochter

nu verenigd voorgoed

elkaar daar liefdevol toefezelen

in de roze avondgloed.

Babybadje

Ik spitter spetter spatter

vrolijk alles rond mij natter

tot alle water is verdwenen

en kippenvel is verschenen

dan huil ik mezelf tranennat

en pruil: ik wil nu uit mijn bad.

27 februari

De N-VA is de partij die het liefst splitst
van kernenergie tot hun eigen naam
en is het eigen volk genoeg opgehitst
dan moet finaal het ganse land eraan.

Wie een steentje bij wil dragen, moet geen muren bouwen maar verlagen.

 

 

26 februari

 Het zou nog meer snor zitten als ik gewoon tegen mijn baard wekelijks kon zeggen: scheer je weg.

Van alle kansen op een verrijkende ervaring zijn die met boeken de meest uitgelezen.

I'M COOL. OLD SCHOOL.
(Werkt alleen als je het uitspreekt ;-) )

Je hebt spreekwoorden
en woorden om te schrijven
Woorden die niemand ooit hoorde
en zij die best onuitgesproken blijven
Je hebt woorden als warme oorden
die het leven glans en zachtheid geven
en woorden die menselijkheid vermoorden
en beter uit elke taal worden ontheven.
Maar het zijn vooral kleine woorden
zij die de zin weten te vangen
die trillend als muziekakkoorden
in ons geheugen blijven hangen.



In de hoek stond een houten zwaard
van een ridder ongekend en onvermaard
te wachten op avonturen die niet kwamen
die uit pure verveling zelf de benen namen

Aan tafel zat de ridder aan het ontbijt
dromend van liefde en heldhaftigheid
van het verslaan van gifgroene draken
die in dit huis wel eens de kop opstaken

En zo had hij die dag moeder niet gehoord
toen ze hem tot haasten had aangespoord
Waarna ze hem geïrriteerd op de klok wees
Maar irritatie was deze ridders achillespees

Zijn ogen schoten vol, de held was al geveld
door boosheid van haar op wie hij was gesteld
Zijn tranen werkten echter als olie op een vuur
maakten op hun beurt de moeder overstuur.

Want plots zat ze zwaaiend achter hem aan
met het zwaard dat in de hoek had gestaan.
Hij vluchtte driemaal om de ontbijttafel heen,
greep angstig naar zijn boekentas en verdween

Na die dag was zijn riddertijd voorgoed voorbij
Het bleek te riskant en met veel kans op averij
Maar moeder, doordat jij zo achter mij aanzat
heb ik toch 1 memorabel ridderavontuur gehad.


Als over te dun bevroren water
schuifel ik door de dagen heen
vrees 't wak en emotionele kater
en hou me glijdend op de been.

25 februari

Gemakzucht: winderigheid op het toilet


Was ik glas
dan zou ik breken
dwars door jou
doorheen gekeken.
Zoals een raam
dat men niet ziet.
't heeft geen naam
dit stil verdriet.

Waar je bent geboren
is vaak al de helft gewonnen
of verloren.

 
Bij het krieken van de dag
stond de kers al op de taart.
Want aan de horizon daar lag
zo'n rode gloed, het opstaan waard.

Ik kom mezelf tegen
in de ogen van velen
die langs eender wegen
een diep verlies delen
en me nu en dan vragen
hoe ik het denk te dragen?
En dan zucht ik eens goed
en opper: voetje voor voet.

24 februari

Het moest en zou
anders zijn.
Niet dezelfde tranen.
Niet dezelfde pijn.
Niet het falen herhalen.
Het moest en het zou.
Maar het leven van mensen
neemt het met dat soorten wensen
meestal niet zo nauw.


Dag golven, dag zee
Vandaag hebben we moeder mee
Zorgvuldig in een potje gedaan
Tot stof en as vergaan.

Dag zachte oostenwind
Wees ons vandaag goedgezind
en draag moeder met je mee
over land en over zee.
Dag moeder, ga nu maar
en hou je voor de golven klaar
dein een eindje met ze mee
en wordt dan één met volle zee.

Dag moeder, ga nu zonder vragen
Laat wind je naar de einder dragen
Voel je daar maar licht en vrij
Wieg je er weg uit dit aards getij

Dan zal ik jou weer kunnen voelen
als regendruppels mij overspoelen
en weet ik dat ik je stem hervind
in de rustig ruisende oostenwind.

Dan weet ik mij door jou omringd
als wind 's avonds in de bomen zingt
En zwem ik ooit eens in de verste zee
dan zwem jij voortaan met me mee.

23 februari

Ik dacht je eeuwig te kunnen houden

maar al het dierbare is slechts te leen

Jij waar ik te achteloos op vertrouwde

bent weg en ik een stukje meer alleen.

22 februari

De enige keer dat ik iets heb uitgegeven, was die ene keer mezelf voor schrijver.

Een sorry die niet gemeend is, noemen we voortaan thuis een welgemene sorry.

De vraag of Henry VIII
wel van Anna Boleyn hield,
bleek achteraf terecht gesteld.

Hoe je DOOD ook
draait of keert,
het blijft DOOD
ook omgekeerd.

In de jaren '70 kreeg ik altijd de oude kleren van mijn broer. Wij deden toen al volop aan recykleren.

Raar maar waar, niet elk duo is een paar.

We gaan voor overgave
aan mensen in het groen
die elk vanuit hun gave
prachtig werk doen.

Jij geeft je snel over
Ademt jezelf in slaap
Mijn bijdrage is pover
knullig als een knaap.

Ze snijden jouw tand
voorgoed uit je mond
Hij bijt zo in het zand
Wat rest is open wond.

Het helen kan beginnen
Wat gaapt terug gevuld.
Er valt nu enkel te winnen
met geluk en veel geduld.

 

21 februari

Zij die om te leven aangewezen zijn op schoenen en merkenkledij, noemen we Carmivoren.

Sommigen kennen vooral de ontstellende trap van vergelijking.

Soms wil ik
naast je komen liggen,
jou die ik node mis
en zeggen:
Voila, 't is klaar.
Goed zoals het geweest is
en vanaf nu onveranderbaar.
Maar niet altijd.
Voor die soms
hebben we dus later
nog alle tijd.

 Als je je voorstelt, stel je eigenlijk voor dat de ander zich probeert voor te stellen dat je iemand bent die heel wat voorstelt. Stel je echter vast dat je nog niet veel voorstelt, stel dat voortstellen dan best even uit. Het is maar een voorstel, natuurlijk.

Verdaagjaar 2,
maar ik draag
je overal mee.

Een jaar geleden
zei je: Stop. Genoeg.
En kreeg de dood
waarom hij vroeg.

Veel te gauw jou.

Een jaar is stil
voorbij gegleden
Een jaar door
jou onbetreden
en dat jou dag
na dag verder
ten grave droeg.

Veel te rauw rouw.

Een jaar dat je hier
niet meer mocht zijn
tenzij verbonden
met een pijn
van afscheid dat
net dat loslaten bestrijdt.
Het tergend tikken
van ongedeelde tijd.

Veel te lauw jou.

Een jaar van vervagen
tussen overvolle dagen
tot plots je afwezigheid
weer ongenadig naar
boven glijdt en me
wijst op de snelheid
van mijn eigen eindigheid.
Slechts een zucht
waren wij samen
waarin we teveel
als vanzelfsprekend
namen.

Veel te weinig nauw.

Een jaar geleden
zei je: Stop. Genoeg.
Op en moegestreden
en voor eeuwig te vroeg.

Ik mis al
wat niet meer is.
Ik mis jou
en besef nu pas
hoeveel van wat
ik ben en ken
met jou verbonden was.

Jouw strijd is eindelijk gestreden
Het voelt alsof de mijne nu begint
Vaarwel mijn lieve, mooie moeder
Wat was ik al die tijd graag je kind.

20 februari

Jammer dat de hoofdpunten van het journaal meestal dieptepunten zijn.

Bezin bij zin. Tenzij je wil eindigen bij gezin.

Op de kam van een heuvel
staat er een hanekamboom
waaronder in zacht gekeuvel
ik ons tweetjes zittend droom.
Haren goedgezind in de wind
Hoofden naar elkaar schuin
terwijl de dag helrood begint
daar onder de hanekamkruin.

Geniet van deze dag, want hij komt maar één keer langs in de geschiedenis van de mens.


Dankzij glijdende uren is het beroep van kunstschaatser er eentje van korte en lange küren.

19 februari

Willen de leerlingen
een goed punt van mij,
dan zeg ik: Maak er zelf een,
daarvan worden we allebei blij.

Twee jongens in een boek
redden elkaar het leven.
Ik lees hen zittend in de hoek
van een café om het even.

En huil.
Als een kind dat gespiegeld
ziet hoe een ander zijn
bestemming vindt maar
zelf helaas niet.

De eenvoud van
te zijn erkend
in je talent en door je
daar in te bekwamen
geluk vindt en geeft
aan al wie rond je leeft.

Ik lach.
Ach, het zijn slechts
twee jongens in een boek.
Het heeft amper iets echts.
Gauw lees ik mezelf weer zoek.

Tot de dag dat
de pijn van dat kind
weer een weg tussen
het volwassen sussen vindt.

Ik vind jou een stuk
zo eentje van puzzel.
Dus leg ik mij alvast
en hoop dat je me past.

Gelukkig kun je er donder op zeggen

dat zelfs bij onweer de bliksem

meer schering is dan inslag.

Het hoofd is moe

De ogen gaan toeDe avond valt enalles in herhaling.

Het enig wat tijdens de lessen woordontleding goed scoort is het onwelvoeglijk naamwoord.

De cirkel van de zorg is een lemniscaat

Door de zorg voor je kinderen
leer je de schroom te minderen
om ooit op een dag van morgen
ook je eigen ouders te verzorgen.

Wensje van de dag

Niets meer om voor te doden
nog minder om voor te sterven
kon iedereen in de wereld maar
dat van hun voorouders erven.

18 februari

Na een leven van vergaren
de vrede bewaren en netjes
doen wat hoort, valt geluk
over boord, slaat dat leven
op drift, verkruimelt en schift
het deeg waarmee je uit de
dagen koekjes bakt en zakt
alles als een pudding in elkaar
en weet je jezelf weer
weerloos wankelbaar.

Weinig zo schoon
als de maan in nen boom
die winters naakt
uw zieleke raakt.

- Meneer , de hoeveelste?
- Goh, ik denk dat jij de vierde bent die de datum vraagt.

Heden ben ik huidig
Hongerend naar vel
Naakt en eenduidig
Zwijgzaam weetjewel

Wie weet wat er zal komen
Wie weet hoe jij zal gaan
Wie weet welke kwade dromen
er ons nog te wachten staan

Wie weet wat er wenselijk is
welke weg eerbaar in te slaan
Wie weet wat er menselijk is
als al het mogelijke is gedaan

Wie weet hoe we moeten dragen
wat tussen vingers zal vergaan
Wie weet nog blijf met vragen
waarop geen antwoorden bestaan

17 februari

Waarom men spreekt van een teentje look, begreep ze toen ze aan zijn tenen rook.

Zit je goed in je vel, dan zijn kilo's niet echt van tel.

Na een leven van vergaren
de vrede bewaren en netjes
doen wat hoort, valt geluk
over boord, slaat dat leven
op drift, verkruimelt en schift
het deeg waarmee je uit de
dagen koekjes bakt en zakt
alles als een pudding in elkaar
en weet je jezelf weer
weerloos wankelbaar.

16 februari

Negatief is een lelijk woord met in het midden een gat waarin al het positive verdwijnt.

Een, twee of drie,
da's allemaal geen probleem.
Maar bij vier Russen
hebben we het aan ons been.

Onder vissen:
- Hey, griet!
- Excuseer?!
- Oei, sorry. Schol!


Veel van wat ik schrijf zijn toevallige vondsten aangetroffen onderweg die ik gauw even opblink en laat zien met de woorden "Eigenlijk best schoon, hé" waarna ik ze in mijn zak steek genaamd Facebook vanuit het idee daar later ooit eens iets echt mee te doen. Later zal nooit komen en in de zak zit een gat genaamd vergetelheid.


 

15 februari

Tussen de bladen

van romanverhalen

liet je de tijd verglijden

leerde je de sleur vermijden

die de dagen in zich droegen

die om diepgang en wijsheid vroegen

maar vooral keer op keer bewezen 

dat ze alles waren behalve uitgelezen.

Tussen de bladen

groeiden letters als zaden

tot zinnen die betekenis gaven

aan de strijd tussen beginnen en begraven

tussen het droombare en wat is weggelegd

voor een vrouw die voor haar kinderen vecht

en als troost de diepte van haar verdriet

in talloze personages weerspiegelt ziet

Tussen de bladen

hadden schrijvers wel genade

hadden levensvragen een punt

waarop een antwoord werd gegund

Tussen de bladen

kon jij je een weg waden

tussen verlangen en verloren

kon je nog de vage echo’s horen

van een leven rond als een roman

waar een mens mens worden kan.

Tussen de bladen

voelde jij je nooit zo verraden

als nu door het ware leven

dat dreigt te eindigen

onuitgeschreven.

Nooit gedacht, maar blijkbaar liggen bij wiskunde de wortels van de macht.

In het diepst van mijn gedachten

daar verdwaal ik graag

terwijl ik zit te wachten

met steeds dezelfde vraag:

Wat is het dat ik wil

en dat schijnbaar nooit komt?

Ten antwoord blijft het stil

alsof alles rondom verstomt.

Dat moment is mij zo lief

want het begin van creatief

Dan wandel ik in mijn hoofd

tot die vraag langzaam dooft.

Ooit

schreef ik

een vers

zo belegen,

dat ik bijna

de voedselsinspectie

op mijn dak

had gekregen.

14 februari

There's a tree
in the forest,
my foresttree.
Standing alone
and lonely as me.

Grijs maakt niet wijs.
Wij hooguit onszelf.

Liefde is leven 
tot schoonheid uitgehart.

Het water brak
tot brak water
waarin nu schreit
wat er zolang had gedijd:
Een kind
dat voortaan vader en moeder
als een navelstreng
met elkaar verbindt
en nu op zoek
los van de moederkoek
hongert naar een nieuwe kelk.
Een borst vol moedermelk.


Zoals de vogels buiten
zo wil ik naar je fluiten.
Maar je zegt: 'Als je dat doet,
is het meteen voorgoed!

13 februari

Laaf, loof, leef
de liefde, lief
en lief het leven
impulsief.
Zo luidt dit jaar
mijn valentijnsbrief.


Staken is stokken
in de wielen
van takken
die gokken
dat we de tak
waarop we zitten
niet zullen vernielen.


Niet-zijn zou af en toe ook wel mogen zijn. 
Misschien is dat wel de vraag.

12 februari

Dat er vrouwen zouden zijn die doen alsof een orgasme krijgen, zou fake news zijn.

Slow motion
Een steentje, een put, een feit
Een aarzeling een tikje te lang.
Plots ben je het evenwicht kwijt 
Heeft alle voorgaande geen belang.

De val wordt onomkeerbaar ingezet
maar de voorwaartse vaart verhult
nog even dat het uit is met de pret
en alle ongeluk geoefend is in geduld.

Dan verliest het zwaartepunt de strijd
en grabbelen de handen ijl in het rond.
Tenslotte volgt wat geen mens vermijdt
een al te nauw weerzien met de grond.

Midlife

Een man gaat in crisis

zo ergens halverwege

lijkt alles even tragisch

komt hij zichzelf tegen

In hem roert iets vaag

stem van lang geleden

open wond, open vraag

waarvoor werd gestreden

Het gaat niet over einde

of nog allemaal te doen

wel hoeveel er verkleinde

verlies tussen nu en toen

Over het kind en de man

hoever zijn ze uit elkaar

is hij de grote versie van

of schimmig exemplaar

De jongen wil nu weten

wat mocht voorbestaan

of hoe hij werd vergeten

wat node moest vergaan

Een zoeken naar zichzelf

nog zonder compromissen

dat vergeten kind van elf

dat zich plots laat missen

Een man gaat in crisis

zo ergens halverwege

de uitkomst is magisch

als het kind mag herleven