Beste,
Ik acht het onnodig dat u mij voortaan nog aanspreekt met geachte. Dat kan trouwens zowel hoog als laag zijn. Aangezien beter dan beste niet bestaat, volstaat dat voor mij dan ook ruimschoots.
Dank bij voorbaat en hopelijk niet voorbarig,
Uw toekomstige beste
Arm Kaboel waar het strijdgewoel weer kraters sloeg in de straten, de harten en de hoop. Zij die haten gaan door met hun sloop van het leven waaraan ze zelf geen betekenis meer kunnen geven. Triest. Voor zij die het leven laten en zij die het haten.
DE STORM (1)
De avond struikelt
over de dag
en valt
zoals verwacht
in de armen
van de nacht.
De zon zindert
nog even na
in de bakstenen muren
en de huid van de
mensen die wensen
dat hun zomer blijft
duren.
Maar in de lucht
pakken wolken samen
als watten vol water
die later open zullen
spatten en rivieren
doen kolken. Een
man sluit de ramen,
denkt aan de namen
van hen die die ene
nacht nooit meer te boven
kwamen. Een traan
volgt de rimpels in
zijn gelaat, gelooid
door weer en wind
en verdriet zo kwistig
gestrooid dat het
in beide ogen te
lezen staat. Hij zucht
de warmte uit zijn
mond en het
lagedrukgebied
uit zijn hart en
aanschouwt de lucht
die woest vervormt
en stilaan klaar is
voor de start. Samen
met een voorgevoel
zakt hij in zijn
schommelstoel en
staart. Hoopt dat
de hemel tegen
beter weten in
alsnog open klaart.
