Was het weer eens wiskunde
dan dacht ik: "Wat een pech!"
Maar ik leerde er wel cijferen
Ja, zelfs mezelf helemaal weg.
Een man lacht met heel zijn wezen
naar iemand die hij alleen kan zien
met pretogen die iets anders lezen
dan de waan van de dag misschien
Iemand die ooit was en nu behouden
in de verbeelding van deze oude man
als een belofte
dat ze elkander nooit verliezen zouden
zolang hij haar tussen de levenden lezen kan.
Het redden van de bij is geen bijzaak.
Zien en gezien worden
leek een gedeelde wens
Dus zochten ze contact
hij oog doch zij haar lens.
De boom en het kind (2)
De boom kromt zijn
lover als armen om
het kind. Iets vloeit
in hen over dat
binnenin verbindt.
De tranen worden
water, een moesson
lang verlangd. De door
droogte geslagen
krater wordt
vrijelijk volgetankt.
Het bos recht vol
verbazing de fel
geplaagde rug.
Ontwaakt uit haar
verdwazing. Wie bracht
het leven hier terug?
Leeg gehuild valt het
kind aan de voet in
een bodemloze slaap
De boom weet niet
wat hij moet
met de komst
van deze knaap.
Maar zijn wortels
schrapen bladeren
tot een warm welkom bed
Zijn takken zoemen zacht
doorheen de nacht:
een jongen heeft ons gered.
Ik maak heel graag fouten
om veel uit te kunnen leren
Dat is niet helemaal waar
maar wel leuk om te beweren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten