Moeders zijn wel ‘ns moe
maar moedig zijn ze meer
Ze leren de kinderen hoe
te leven tussen op en neer.
Op een grijze morgen
staan geborgen aan de
voordeur van hun huis
een man en een vrouw
wat te kussen doorheen
luid steenweggedruis.
Ten afscheid fluistert hij
iets olijks in haar oren
Te stil helaas om in mijn
wagen te kunnen horen.
Dan gaat hij naar binnen
en zij bij hem vandaan
maar met een lach om de lippen
die niet mis valt te verstaan
Zijn humor zindert na
en maakt dat zij smelt
Ik kan alleen maar staren
en denken: Wat een held.
Wie zijn ei kwijt kan, krijgt meestal vleugels.
Is een Palestijns leven
weer eens niet van tel,
wordt de rede verdreven
heerst het land IsraHel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten