Sprookje waar men mij vandaag vraagt in te geloven
Ergens in een ver land woonden alleen maar goede mensen met goede redenen om te stemmen voor de goeden. Al die mensen stemden met het geluk van hun kinderen en kleinkinderen in hun achterhoofd. Ze stemden rood of dieprood voor gelijkheid en rechtvaardigheid en de zekerheid op een goed loon en pensioen. Of groen zodat die kleinkinderen later niet zouden stikken in het geluk van de vorige generaties. Of geel en zwart voor de veiligheid en bescherming tegen de barbaren die in elk goed verhaal altijd aan de grens staan om de beschaving te vernielen. En allemaal stemden ze een heel klein beetje voor het eigen geld want natuurlijk is er geen enkele mens voor wie dat niet telt. Maar net omdat het zo menselijk is, was ook dat een goede reden. En na het stemmen werden stemmen dan opgeteld en de kleuren met de meeste stemmen waren automatisch de beste onder de goede. Want als goede mensen met goede redenen stemmen kan het resultaat misschien bruin zijn maar dan is het nog het beste bruin voor het land. En zo leefden de mensen er lang en gelukkig omdat niemand er hoefde te twijfelen aan de goede redenen van waaruit hun goede landgenoten stemden.
Kwam ik eens verrassend
uit de hoek,
vloog ik altijd er
gelijk weer in.
Sinds ik als
een blok voor je viel,
hout ik vurig van jou.
Duurzaam verduurt
in goede bedoelingen
tot dunne spoelingen
en druppels op een hete plaat
waar elk van ons op staat
en wacht
tot anderen
het verlangen veranderen
van nu naar later
van wijn naar water
van morgen
naar voorbij het eigen leven
van zorgen dat er nog
leven is om door te geven
van goedkoop geluk naar duur
zodat duurzaam weer duurt
we weer gewoon vooruitgaan
en toch traag durven bestaan.
Wat mannen bij vrouwen kunnen doen
als ze het doen: Er naar fluiten.
Fietspad: amfibie op een tweewieler
Zes woorden zijn te weinig om
Geen opmerkingen:
Een reactie posten