dat is de vraag
die ik nooit begreep
tot op vandaag.
Ik neem de trap want misschien kan ik hem elders nog een keertje gebruiken.
We staan zwijgend tesaam
voor het halfopen raam en
laten de lente binnen in jou
en mij, dit eeuwig herbeginnen
waarvan we hadden gevreesd
dat het niet meer gegund zou
zijn geweest. Maar kijk, zoete
lucht giechelt en spiegelt. Het
is nog lang niet voorbij. Wij.
De homogemeenschap is heterogeen. Homogeen ware contradictorisch geweest. Doch dit terzijde en totaal onbelangrijk.
Alles wat er werkelijk toe doet
kan je niet inpakken in plastiek
Geen folie voor liefde of deemoed
en geen restafval bij romantiek.
Pffft, de lente roept mij en ik mag niet antwoorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten