31 maart

une prise =
une prise de courant
une surprise = deux doigts dans une prise de courant.

Het lijkt alsof

mijn leven

het beste gedijt

in door volk omringde

eenzaamheid

Zelden alleen

vaak apart,

Zelden een

met een tweede hart.

Ongewild en ongekund

onverschillig of onverdund

blijf ik warse wegen gaan

en zie mezelf buiten staan.

Buiten waar ik bij wil zijn

gevangen in

la condition humaine.

Het gapend gat
dat ik het beste ken,
is mijn mond als ik aan het geeuwen ben.

1.

De klok tikt geduldig

tot de dag aanbreekt

als een eitje. Zachtgekookt

en gelig aan de horizon.

Vanachter hippieharen en

en bloemetjesgordijnen ziet

ze de lucht openklaren terwijl ze

haar dikke buik streelt

die weldra zal verdwijnen.

De haan en het kind naast

haar kraaien elk op hun manier.

De ene met veel misbaar, het

andere van plezier. Ze zucht

warme lucht in de oren van de

jongen die eerst is geboren en

die ze al haar liefde schenkt. Maar

het werk wenkt en de tijd dringt. Dringt

zich op, non-stop, zodat ze gehaast het

bed uitglijdt. Ze maakt zich op en

het ontbijt terwijl haar man zich enkel

aan zichzelf wijdt. Buiten uit de lente

zich al warm en met de jongen op haar

arm verlaat ze de straat waarin wel

hun huis maar geen thuis staat. De

jongen loopt school en zij door richting

ziekenhuis waar ze in een snit

van maagdelijk wit haar zorgen in zorgen

omzet. Een zwangere engel die verpleegt

en troost aan elk ziektebed. Tot plots

haar buik verhardt, de mallemolen

van nieuw leven start en alles

wijken moet. Daar ergens

halverwege spoed, met de

jeansbroek ter hoogte

van de knie, is het dat ik

mijn eerste daglicht zie.

Mevrouw Homans is eerder voor vrije meningssluiting, me dunkt.

Kind van een moeder. Moederskind.

Was jij dat ooit van iemand?

Ik ben het alleszins van jou.

Nooit was ik echt alleen, of onbemind.

Mijn hoofd zocht je schoot, mijn hand je hand

en steeds werd er op mij gewacht, hondstrouw.

Dag mevrouw

Dag meneer

Alles goed met jou?

Ja, het mag dus meer

Meer zon en dieper blauw?

Dat hoeft nu niet zozeer

Meer durf en minder berouw?

Dat ware nog ‘ns een ommekeer.

Ok, laat die aap maar uit de mouw!

Gewoon meer van hetzelfde voor een keer

Een knuffel

van mijn zoon,

hoe schoon

hoe wonderschoon

is dat.

Met twee armen

om mij heen

streek hij

in mij

de stekels

plat

en gaf gul

zijn vrolijkheid

te leen.

Eens liep een jongen verloren

Dus vroeg hij braaf de weg

Een man bromde:

Jij bent hier niet geboren

Ga jij dus maar naar rechts

Een vrouw zuchtte:

Maar hij heeft toch iets flinks

Jongen, jij gaat beter naar links

De jongen liet hen kibbelend staan

en is gewoon wijs rechtdoor gegaan

Hij dacht: al dat links en rechts

werkt op den duur maar averechts

Man en vrouw staan er nu verloren

elkaar tot hun gelijk aan te sporen.

Hij kwam in aanraking

met het gerecht

maar slikte het door

als een bittere pil.