De man sleet zijn dagen in onbehagen met zichzelf richting bron te dragen. Het lijf en de leden. Met een reden die hij nauwelijks zelf zag maar waarvan hij hoopte dat ze ergens daar op hem te wachten lag. Rondom hem kon je het stil noemen. Los van het zoemen van de bijen, het elkaar opvrijen van vogels en het klagen van de wind. Hij hoorde daarin het kind dat woordeloos vroeg waarom hij het had gedaan. Waarom het niet meer mocht bestaan van hem. En met doorns in zijn stem antwoordde hij dan de wind dat wie een reden zoekt er altijd wel één vindt. Euforie en blind geluk waren de cocktail voor het dramatisch ongeluk. En dan? Wordt het kind daar nu beter van? Maar de wind was al weer weggevlucht en joeg de woorden uit hart het gelucht als losse bladeren voor zich uit. De schamele buit van een man die gehuld in schuld sinds de bewuste dag voor al wat nog kan resoluut de deuren sluit. Sloot. Want met deze tocht vocht hij zich een weg weg van de dood. Of ernaar toe. Uitgehongerd en moe omarmde hij de leegte die als een mistbank in hem naar boven steeg. Hij wou dat hij dat gedaan kreeg: Gewoon van binnenuit verdwijnen. Of rijmen op een nieuw begin. Terug zin.
Zet gerust ergens je tanden maar bijt ze er niet op stuk als je niet op je tandvlees wil zitten.
Divocks dribbels
zijn altijd
Origineel.
Een mens is niet verantwoordelijk voor wat hij denkt,
maar wel welke gedachten hij aandacht schenkt.
Paddentrek
Als ze nu eens paarden met een zebra
raakten ze de weg wel over zonder scha.
Oom boom
heeft een droom
over hoe
zijn takken
kunnen zakken
om kindjes
op te pakken
en ze dan
te wiegen
als blaadjes
of te laten
vliegen
als vogels
aan draadjes
tot een dolle
kindertuin
in zijn volle
takkenkruin.
Maar
oom boom
heeft
schroom
en wiegt
enkel loom
zijn droom
en blaadjes
in de wind.
Da’s hoe
het hele
wortelschieten
altijd
begint.
Israël voert een vernederzettingspolitiek.
Doch dit terzijde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten