zijn de leukste medeklinkers.
Proost!
Er was eens
een toekomst
en die zag er altijd
stralend uit.
Onzichtbaar
voor het blote oog
kwam je makkelijk
tot dat besluit.
Maar oog in oog
met vandaag,
verging die toekomst
van stralend naar vaag.
Morgen werd
door gisteren ingehaald
en wacht tot het verleden
is afbetaald.
Pas dan wordt
‘er was eens’
weer ‘er is’
en krijgt
‘een stralende toekomst’
opnieuw betekenis.
Wie schrijft
die blijft...
best bij zijn leest
ook al zegt één beeld
de meerderheid het meest.
Ik kan schrijven blijven
dag in dag uit als onkruid
als een dam of een brug
tegen pijn of naar je toe
Maar het eerste komt toch
en jij er niet mee terug
Mijn woorden zijn stenen
in een bodemloze put die
wegen, galmen en vallen
zonder nut. Ze hebben geen
zin om thuis in te komen. Ze
zijn te min om wat stilviel
opnieuw te laten stromen.
Mijn taal vervalt tot alfabet,
letters hulpeloos tot woord
gezet waarvan de betekenis
onbetekenend is voor het gemis
dat ik voel. Terwijl ik vroeger maar
moest zeggen: Je weet wat ik bedoel.
Gek genoeg
bevind je je altijd terug
tussen voor de boeg
en achter de rug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten