19 februari

Willen de leerlingen
een goed punt van mij,
dan zeg ik: Maak er zelf een,
daarvan worden we allebei blij.

Twee jongens in een boek
redden elkaar het leven.
Ik lees hen zittend in de hoek
van een café om het even.

En huil.
Als een kind dat gespiegeld
ziet hoe een ander zijn
bestemming vindt maar
zelf helaas niet.

De eenvoud van
te zijn erkend
in je talent en door je
daar in te bekwamen
geluk vindt en geeft
aan al wie rond je leeft.

Ik lach.
Ach, het zijn slechts
twee jongens in een boek.
Het heeft amper iets echts.
Gauw lees ik mezelf weer zoek.

Tot de dag dat
de pijn van dat kind
weer een weg tussen
het volwassen sussen vindt.

Ik vind jou een stuk
zo eentje van puzzel.
Dus leg ik mij alvast
en hoop dat je me past.

Gelukkig kun je er donder op zeggen

dat zelfs bij onweer de bliksem

meer schering is dan inslag.

Het hoofd is moe

De ogen gaan toeDe avond valt enalles in herhaling.

Het enig wat tijdens de lessen woordontleding goed scoort is het onwelvoeglijk naamwoord.

De cirkel van de zorg is een lemniscaat

Door de zorg voor je kinderen
leer je de schroom te minderen
om ooit op een dag van morgen
ook je eigen ouders te verzorgen.

Wensje van de dag

Niets meer om voor te doden
nog minder om voor te sterven
kon iedereen in de wereld maar
dat van hun voorouders erven.

18 februari

Na een leven van vergaren
de vrede bewaren en netjes
doen wat hoort, valt geluk
over boord, slaat dat leven
op drift, verkruimelt en schift
het deeg waarmee je uit de
dagen koekjes bakt en zakt
alles als een pudding in elkaar
en weet je jezelf weer
weerloos wankelbaar.

Weinig zo schoon
als de maan in nen boom
die winters naakt
uw zieleke raakt.

- Meneer , de hoeveelste?
- Goh, ik denk dat jij de vierde bent die de datum vraagt.

Heden ben ik huidig
Hongerend naar vel
Naakt en eenduidig
Zwijgzaam weetjewel

Wie weet wat er zal komen
Wie weet hoe jij zal gaan
Wie weet welke kwade dromen
er ons nog te wachten staan

Wie weet wat er wenselijk is
welke weg eerbaar in te slaan
Wie weet wat er menselijk is
als al het mogelijke is gedaan

Wie weet hoe we moeten dragen
wat tussen vingers zal vergaan
Wie weet nog blijf met vragen
waarop geen antwoorden bestaan

17 februari

Waarom men spreekt van een teentje look, begreep ze toen ze aan zijn tenen rook.

Zit je goed in je vel, dan zijn kilo's niet echt van tel.

Na een leven van vergaren
de vrede bewaren en netjes
doen wat hoort, valt geluk
over boord, slaat dat leven
op drift, verkruimelt en schift
het deeg waarmee je uit de
dagen koekjes bakt en zakt
alles als een pudding in elkaar
en weet je jezelf weer
weerloos wankelbaar.

16 februari

Negatief is een lelijk woord met in het midden een gat waarin al het positive verdwijnt.

Een, twee of drie,
da's allemaal geen probleem.
Maar bij vier Russen
hebben we het aan ons been.

Onder vissen:
- Hey, griet!
- Excuseer?!
- Oei, sorry. Schol!


Veel van wat ik schrijf zijn toevallige vondsten aangetroffen onderweg die ik gauw even opblink en laat zien met de woorden "Eigenlijk best schoon, hé" waarna ik ze in mijn zak steek genaamd Facebook vanuit het idee daar later ooit eens iets echt mee te doen. Later zal nooit komen en in de zak zit een gat genaamd vergetelheid.


 

15 februari

Tussen de bladen

van romanverhalen

liet je de tijd verglijden

leerde je de sleur vermijden

die de dagen in zich droegen

die om diepgang en wijsheid vroegen

maar vooral keer op keer bewezen 

dat ze alles waren behalve uitgelezen.

Tussen de bladen

groeiden letters als zaden

tot zinnen die betekenis gaven

aan de strijd tussen beginnen en begraven

tussen het droombare en wat is weggelegd

voor een vrouw die voor haar kinderen vecht

en als troost de diepte van haar verdriet

in talloze personages weerspiegelt ziet

Tussen de bladen

hadden schrijvers wel genade

hadden levensvragen een punt

waarop een antwoord werd gegund

Tussen de bladen

kon jij je een weg waden

tussen verlangen en verloren

kon je nog de vage echo’s horen

van een leven rond als een roman

waar een mens mens worden kan.

Tussen de bladen

voelde jij je nooit zo verraden

als nu door het ware leven

dat dreigt te eindigen

onuitgeschreven.

Nooit gedacht, maar blijkbaar liggen bij wiskunde de wortels van de macht.

In het diepst van mijn gedachten

daar verdwaal ik graag

terwijl ik zit te wachten

met steeds dezelfde vraag:

Wat is het dat ik wil

en dat schijnbaar nooit komt?

Ten antwoord blijft het stil

alsof alles rondom verstomt.

Dat moment is mij zo lief

want het begin van creatief

Dan wandel ik in mijn hoofd

tot die vraag langzaam dooft.

Ooit

schreef ik

een vers

zo belegen,

dat ik bijna

de voedselsinspectie

op mijn dak

had gekregen.

14 februari

There's a tree
in the forest,
my foresttree.
Standing alone
and lonely as me.

Grijs maakt niet wijs.
Wij hooguit onszelf.

Liefde is leven 
tot schoonheid uitgehart.

Het water brak
tot brak water
waarin nu schreit
wat er zolang had gedijd:
Een kind
dat voortaan vader en moeder
als een navelstreng
met elkaar verbindt
en nu op zoek
los van de moederkoek
hongert naar een nieuwe kelk.
Een borst vol moedermelk.


Zoals de vogels buiten
zo wil ik naar je fluiten.
Maar je zegt: 'Als je dat doet,
is het meteen voorgoed!

13 februari

Laaf, loof, leef
de liefde, lief
en lief het leven
impulsief.
Zo luidt dit jaar
mijn valentijnsbrief.


Staken is stokken
in de wielen
van takken
die gokken
dat we de tak
waarop we zitten
niet zullen vernielen.


Niet-zijn zou af en toe ook wel mogen zijn. 
Misschien is dat wel de vraag.