7 maart

Vroeger liet je je lief er maar wat onder zingen als je niet naar het balkon.

Plots ben ik nabestaande

jouw cirkel werd gerond

en wat ik eeuwig waande

is nu veranderd in bestond

De weg die ik moet gaan

ga ik voortaan zonder jou

Gedwongen tot nabestaan

Iets wat ik helemaal niet wou.

6 maart

De aarde draaide richting zon zodat voor de man een nieuwe dag begon. Kil en koud en met beperkte horizon. In het aanpalend kreupelhout werd net een gevecht beslecht om een vrouwtjes bonte specht. Of zoals de man cynisch fantaseerde over het toekomstige hoederecht. Hoe de man ook probeerde, het gif zat in zijn bloed en beïnvloedde voorgoed wat hij dacht. De dag was slechts een struikeling richting nacht. Waar heden en verleden aan stukken werden gesneden tot spijt. Over bewezen zwakheid en schijnbare onomkeerbaarheid. Hij zuchtte en kreunde. Stond recht en steunde tegen een stam die hem zonder beweging te hulp kwam. Vleugellam en met spieren vol pijn vroeg zich af waarmee hij toch bezig kon zijn. Had hij nu echt geloofd dat verdwalen het malen in zijn hoofd kon verslaan? Dat het hielp de weg naar de bron af te gaan? Hij lachte om die gedachte en dat deed hem deugd. Zelfspot was een genot dat hem altijd al het meest had verheugd. Met een grimas zette hij pas richting de beek waar hij naar zichzelf keek en in een oogopslag wist: van deze man wordt niet gehouden, deze man wordt niet gemist.


Wanneer leren de bol.coms van deze wereld eens out-of-the-boxdenken.



Vele woorden klinken obsceen
maar zij beroeren mij nooit erg
Toch snijdt er één door me heen
Het uitgebeende woordje: merg.

5 maart

Tasmania: eiland voor zij die zot zijn van handtassen.

 De beek die babbelend leek maar kabbelend was, sneed hem de pas en adem af. Aan de andere oever lag het graf van wiens verlies hij nooit genas. Roerloos bleef hij staan in het dauwdorstig gras en keek de contouren van zijn lijden aan. De steen verweerd door weer en wind lag lomp zwaar op zijn verloren kind. Daarboven hing nu laag de lucht, grijs gezwollen en vol regenzucht. De man nam zich manmoetig bij elkaar want wist zich voor de overkant niet klaar. Hij trok stroming op, weg van de stad, langs een overgroeit, vergeten pad en zocht in druilend weer naar de eerste glimp van ommekeer. Na een trek vol vergetelheid kwam hij op een plek die los van de moderne tijd haar gang was blijven gaan zodat er een heerlijke wildgroei was ontstaan. Hier in de nabijheid van zijn kind waar echter geen mens hem vindt, zocht hij zich een avondmaal. De eerste maar zeker niet de laatste maal. Eens de wolken leeg en de beek gevuld, sliep de man enkel in het duister van de nacht gehuld.


Iemand moet zich toch snijden aan al die scherpe prijzen.

Het voelt als verdwaald maar waarschijnlijk is het gewoon onderweg naar een nieuw thuis.

Praatjes vullen geen gaatjes en bij de standaard kan ik dat jammer vinden.

4 maart

DRKBRDRS
zijn de leukste medeklinkers.
Proost!


Er was eens
een toekomst
en die zag er altijd
stralend uit.
Onzichtbaar
voor het blote oog
kwam je makkelijk
tot dat besluit.
Maar oog in oog
met vandaag,
verging die toekomst
van stralend naar vaag.
Morgen werd
door gisteren ingehaald
en wacht tot het verleden
is afbetaald.
Pas dan wordt
‘er was eens’
weer ‘er is’
en krijgt
‘een stralende toekomst’
opnieuw betekenis.


Wie schrijft
die blijft...
best bij zijn leest
ook al zegt één beeld
de meerderheid het meest.


Ik kan schrijven blijven
dag in dag uit als onkruid
als een dam of een brug
tegen pijn of naar je toe  
Maar het eerste komt toch
en jij er niet mee terug

Mijn woorden zijn stenen
in een bodemloze put die
wegen, galmen en vallen
zonder nut. Ze hebben geen
zin om thuis in te komen. Ze
zijn te min om wat stilviel
opnieuw te laten stromen.

Mijn taal vervalt tot alfabet,
letters hulpeloos tot woord
gezet waarvan de betekenis
onbetekenend is voor het gemis
dat ik voel. Terwijl ik vroeger maar
moest zeggen: Je weet wat ik bedoel.

Gek genoeg
bevind je je altijd terug
tussen voor de boeg
en achter de rug.

3 maart

Wat zou ik jou graag nog een keer bellen
om zoals altijd niets nieuws te vertellen
wat de afgelopen dag al dan niet bood
Maar jij bent nu weg en de lijn is dood.


Als het poolijs blijft smelten
vult het land zich tot de rand
staat de mensheid op stelten
worden acrobaten dominant.

Trappen van vergelijking

RIJKST: Overtreffende trap
RIJKER: Vergrotende trap
RIJK: Welstellende trap

2 maart

Het water is niet gehaast
op haar weg naar de zee.
Elke rivier neemt een loopje
met 't rechttoe rechtaanidee
Ze kronkelt en ze fonkelt
onder zon- en maneschijn
Het doel dat is het reizen
niet het aangekomen zijn.


Betonstop gebetonneerd.
Boskaart netjes
verticaal geklasseerd.
Als Joke's beleid ons
iets heeft geleerd,
is het hoe je het milieu
succesvol saboteert
terwijl je jarenlang
het omgekeerde beweert.
Haar tranen waren
nog geen zakdoek weerd.


In haar wiek geschoten, vatte ze vlam en was zo de eerste kaars die door haar eigen schuld aan haar einde kwam.

Leven is inademen en schrijven weer uit. Voor zij die liever praten is dat tweede met geluid.

Mijn draagkracht
voelt nu als een tak
die doorbuigt en wacht
op dat punt van krak.

1 maart

pieter gasia <pietergasia@gmail.com>	zo 1 mrt. 09:55 (1 dag geleden)
aan mij

Hoeft niet altijd optellen en aftrekken te zijn in de les wiskunde. Je kan je ook optrekken aan het aftellen naar het einde ervan.

Geld, geld 

en nog eens geld.

Da's het enige wat 

een bank interesteert.

Alles went 

behalve een compliment

waaruit blijkt dat de ander jou echt erkent.

Gisteren bij het slapen gaan

hoorde ik plots jouw stem

met woorden en met zinnen

die ik al mijn hele leven ken.

De troost die daarvan uitging

maakte mij haast kinderlijk blij

want door de taal die jij mij gaf

was je voor even weer heel nabij.

De uitdrukking 'het politiek toneel' zegt misschien niet alles maar toch behoorlijk veel.

Zoek niet in het beroep van trucker je gading,

want dan krijg je alle dagen de volle lading.

Op deze dag van het compliment kan ik oprecht stellen: u bent een fantastische vrouw en u een heerlijke vent.