31 december

"De oude man en de jongen leefden op het ritme van de seizoenen. De oude man wist dat zijn seizoenen eindig waren. Maar voor de finale winter hem zou toedekken, wilde hij de jongen inwijden in alles wat hij zelf in zijn lange leven had geleerd. Hoe het schaap te helpen lammeren en het lam te voeden met melk in een bierfles met speen als de moeder het verstoot. Hoe een kip te slachten ondersteboven gebonden aan een tak en het te pluimen boven dampend heet water. Hoe het varken te verwerken. De kop te persen. Het gehakt te draaien. Het spek te snijden met dikke zwoerd. Voor de zondagen. Hij leerde de jongen zaaien en planten. Oogsten en rooien. De peren plukken en inmaken als zoet geschenk in het voorjaar. Groenten en vlees in te vriezen in plastieken zakjes. Voorzien van gescheurde papiertjes met daarop in hanenpoten de naam van het stukje ingevroren natuur. Snijbonen. Porei. Witte pensen. Bloedworst. Altijd per twee verpakt. De jongen dronk alles met zijn honingogen, luisterde met zijn oude geest en verwerkte de wijsheid met zijn kwikzilveren verstand. Op het einde van de dag wasten ze altijd samen hun handen in de witte emailen kom. Spoelden het vuil van hun handen en maakten ze zo klaar voor een nieuwe dag. Moe maar vol droeg de oude man dan de jongen op handen. Op handen naar de bovenste lade die de jongen als gegoten leek."
(Deel 3)


"Voor elk van u een gezond
  lichaam en een gezonde geest
 en wonderlijke nieuwe paden
 waar u nog nooit bent geweest."

"Wens iedereen een horizon
niet om domweg te bereiken
Maar als een inspiratiebron
om vertrouwvol naar te reiken."

' Verwensen is niet zo netjes,
  maar ver wensen is vaak ook al goed."

"Ik wens je wensjes groot en klein,
 en warme, lieve mensjes met wie ze mogelijk zijn.

30 december

"Elke ochtend werd de jongen tevreden wakker in die bovenste lade. Op zondagen zag hij vandaar in het schemerduister de warme gloed van de lampen van de houten radio die eerst de lijzige stem erin opwarmden. Quievrain. Zonnig. Gelost. Chateauroux. Mistig. Wachten. Toonloos bromde de man de dag op gang. Vanuit de keuken lokte de geur van spek en eieren hem uit de ladenkast. Op tafel dampte de koffie met cichorei en de warme chocolademelk. Chocovit. Na het ontbijt trokken de jongen en de opa dan naar buiten. Staarden uren naar de lucht. En wachtten. Op het vallen van de duiven. Ondertussen vertelde opa over de oorlog. Over het vallen van de bommen. En waarom de duif het symbool van de vrede is. Omdat ze vreugde brengt in haar val."
(Deel 2)


"Onderwijzen is nodig om het ooit te kunnen zijn."


" 2018 is geen jaar dat komen gaat
maar een dat helaas komen moet
dat me noodlottig te wachten staat
en alles zal veranderen. Voorgoed."

29 december

"Er was eens een jongen. Met krullen. En sproeten. Een hart van peperkoek en honingglans in de ogen. Zijn geest was oud en zijn verstand van kwikzilver. Hij bestond zonder vader. Zonder een moeder. Maar met een opa die hem op handen droeg. Door de kamers van zijn oude huis. Ze staarden dan samen door de vensters op de wereld en droomden die als in de boeken van lang gestorven schrijvers. Warm, wijs, kleurrijk en met happy ends. Op het einde dag belandde de jongen steevast in de bovenste lade. Van opa. Van opa’s ladenkast. En de jongen wist zich daar thuis...."
(deel 1)



Pubers moet je wel de les spellen
en vragen bij de les te blijven
als ze plots ouderlijk gezag
met een lange a gaan schrijven.


"Telkens ik moet poetsen,
  begin ik bij voorkeur met de plaat."

28 december

"Ik verkiezingen om mijn stem aan te besteden."



Aan
de wasdraad
hangt wat was
te drogen
Onze kleerscheuren
en de ongebruikte ellebogen
Onze herinneringen
die de wind zal wiegen
tot ze vervliegen
en wat was
voorgoed zal opdrogen.



Er valt zoveel te missen

Er valt zoveel te missen

kiespijn, de trein en jou

het wachten in coulissen

op al wat nog komen zou

Er valt zoveel te missen

boot, trede, de eerste kus

lot dat anders kon beslissen

de late geboorte van een zus

Er valt zoveel te missen

Mijn vraag, jouw aarzeling

Wierook op begrafenissen

tot een geur vol herinnering

Er valt zoveel te missen

al wat net niet mocht zijn

Je naam in sneeuw pissen

met een blaasje veel te klein

Er valt zoveel te missen

De roos, elke grond en doel

het niets hoeven te beslissen

aloverheersend pubergevoel

Er valt zoveel te missen

de mijmeringen in blauw

die het hart nu mag wissen

behalve mijn gemis naar jou.