14 maart

pieter gasia <pietergasia@gmail.com>

za 14 mrt. 17:44 (19 uur geleden)

aan mij

Hoe belangrijk het is voor een man

dat hij als de beste manoevreert,

merk je aan het feit dat hij zichzelf 

zelfs in het woord heeft geparkeerd.

Je moet je lot niet willen omdraaien want dan eist het zijn tol.

Sommigen slagen er in wanneer het kalf al half verdronken is net dan oude koeien uit de gracht te halen!

Hoop heeft geen meervoud

geluk en eenvoud evenmin

Al van waarde is enkelvoud

vermeerdert enkel binnenin.

Het valt niet meer te rijmen

en blijft voor altijd ongedicht

Woorden worden geheimen

en ik tot stilzwijgen verplicht

Ik zoek ijdel naar betekenis

van mijn blijven en jou gaan

nu wat wij waren verleden is

en ik moederloos moet staan

Het valt niet meer te rijmen

en blijft voor altijd ongedicht 

Ik tracht het gemis te lijmen

maar raak vaak uit evenwicht.

Soms voel ik

mij een jood, 

maar vaker 

een met idi voor.

Toen men hem de laan uitstuurde, raakte hij pas goed op dreef.

BELGIE BARST

van geluk.

13 maart

Er roert
een dorp
in mij
Atlantis
van mijn
jeugd
Nu ik over
haar heirbaan
rij
voel ik
verzonken vreugd.
De weidse
einder is
gebleven
De kerktoren
wankelt noch
waakt.
Dit gat
zit zo diep
in mij
verweven
dat de aanblik
mij droef
verlangend
maakt.

NIE WIEDER FASCHISMUS
(maar ik vind toch ook)
NIE WIEDER CATECHISMUS
(doch ook dit terzijde natuurlijk)

12 maart

Soms schud ik eenzaam tot zeenaam en laat het dan varen.

De ochtend heeft zich al even uit zijn ledikant gehesen en ik loop me het zweet uit de poriën. Langs de kant van de weg ligt een muis. Ik maak een denkbeeldig kruis want over zijn bestaan heeft iets of iemand anders dat reeds gedaan. Wat verder dobbert een zwaan en zoekt naar de zin van haar bestaan met de kop diep onder haar vleugels. Soms is het daar wel degelijk te vinden. Diep in jezelf kijken en daar ligt het dan met een air van ‘Hé ik lig hier al een eeuwigheid hoor, domoor!’. Maar vaker rechten we onze nek zwaangewijs en varen het volle leven tegemoet. Dat laatste was een grapje. We laten ons vooral mee stromen en kiezen wat we denken dat we horen te kiezen. Nu ja, meestal kiezen we om niet te kiezen. Om anderen te laten kiezen. Uit vriendelijkheid. Soms. Uit een gebrek aan moed. Vaker. Want nergens zo’n hekel aan als aan verliezen. En als dat verliezen komt door de keuze van anderen, is dat dragelijker. Door een ander en de natuur te laten kiezen heb ik dan weer drie kinderen. Drie superlatieven. Drie wonderen waar ik direct voor zou kiezen. Maar da’s dus praat achteraf. Dat jij een ik vrienden werden was geen keuze. Dat overkwam ons. Twee zielen die voor elkaar vielen. Maar soms ook over elkaar. Gewonde mensen slaan stoemelings nieuwe wonden. Dat we toch vrienden bléven, was dus wel een keuze. Aan het aantal vrienden te zien, heb ik die keuze slechts weinig gemaakt. En omgekeerd veel anderen ook. Of ze lieten net zoals ik de keuze liever aan de ander. Ondertussen trap ik op mijn adem en bonkt mijn hart dat ik gek ben. Dus ik muis er maar eens vanonder. Soms kiest het lichaam.




Steeds lichter in het hoofd, verdoofd door een hongerig lichaam dat noodgedongen zichzelf berooft, vorderde hij traag langs de beek die hem eindeloos leek. Zijn gedachten werden altoos week terwijl hij zelfmedelijden als stroop door zijn aderen voelde glijden. Misantroop sinds de dag dat alles voor hem openlag maar ook weer onbarmhartig werd verwoest en hij van mens-zijn niet meer weten moest. Zelfhaat en haat tegen het lot werkten in hem als betonrot dat al sloopt wat ooit als onoverwinnelijk was gedoopt. Zijn verstand wilde wel naar overkant. Rap, slechts één blinde stap, maar zijn benen schenen onder hem verdwenen. Het zou dus moeten op handen en voeten wilde hij de bron bereiken die net als de horizon nu eens nabij leek en dan weer ging wijken. De man liet de zon in zich stromen die laag tussen bomen hing als een ultieme verleiding om nog vooruit te komen. Traag kroop hij over de takken en de ongemakken heen tot het licht uit de lucht verdween en uit zijn ogen. Gebogen en gekraakt legde hij zich naakt op het koele, tedere mos en liet los.

Domino

Sommige mensen
hebben alles zo
netjes op een rij,
dat je denkt:
één onverwachte tik
en het is allemaal voorbij.

Lentefever

Spring
in de lente
met een air
vol love
Dolce far
niente
en free
like a duif.

Mijn neef is een nicht
en mijn nicht een teef.

(doch dit alles terzijde)
Lassie

11 maart

Het nadeel van vrede in een akkoord te gieten is, dat het ook kan eindigen in mineur.

Aftellen voor kinderen met weinig tijd: één, twee, drie, vier, vijf zes, zeven, al wie niet weg is, is gebleven.

Met jouw nagelaten boeken
bouw ik muren rond verdriet
tracht ik stukjes jou te zoeken
in mij nu nog onbekend gebied

Ik lees de woorden die jij las
vraag me af wat ze jou deden
Was er een boek dat je genas
Of las je nooit iets om die reden

Met elk boek hou ik je bij mij
leef ik verhalen in jou geleefd
lees ik ons weer naar een wij
voel wat ons verbonden heeft

En als ik nu ook nog wafels bak
terwijl ik in een boek verdwijn
zal het zijn of ik traditie overpak
en wij zo lezend weer samen zijn.

De trappen van en de trappers kwijt
ARROGANT - ERG ARROGANT - ERDOGANT

10 maart

Hij mikte op de kozijnen maar zat er altijd neven.



De man sleet zijn dagen in onbehagen met zichzelf richting bron te dragen. Het lijf en de leden. Met een reden die hij nauwelijks zelf zag maar waarvan hij hoopte dat ze ergens daar op hem te wachten lag. Rondom hem kon je het stil noemen. Los van het zoemen van de bijen, het elkaar opvrijen van vogels en het klagen van de wind. Hij hoorde daarin het kind dat woordeloos vroeg waarom hij het had gedaan. Waarom het niet meer mocht bestaan van hem. En met doorns in zijn stem antwoordde hij dan de wind dat wie een reden zoekt er altijd wel één vindt. Euforie en blind geluk waren de cocktail voor het dramatisch ongeluk. En dan? Wordt het kind daar nu beter van? Maar de wind was al weer weggevlucht en joeg de woorden uit hart het gelucht als losse bladeren voor zich uit. De schamele buit van een man die gehuld in schuld sinds de bewuste dag voor al wat nog kan resoluut de deuren sluit. Sloot. Want met deze tocht vocht hij zich een weg weg van de dood. Of ernaar toe. Uitgehongerd en moe omarmde hij de leegte die als een mistbank in hem naar boven steeg. Hij wou dat hij dat gedaan kreeg: Gewoon van binnenuit verdwijnen. Of rijmen op een nieuw begin. Terug zin.

Zet gerust ergens je tanden maar bijt ze er niet op stuk als je niet op je tandvlees wil zitten.

Divocks dribbels
zijn altijd
Origineel.

Een mens is niet verantwoordelijk voor wat hij denkt,
maar wel welke gedachten hij aandacht schenkt.

Paddentrek
Als ze nu eens paarden met een zebra
raakten ze de weg wel over zonder scha.

Oom boom
heeft een droom
over hoe
zijn takken
kunnen zakken
om kindjes
op te pakken
en ze dan
te wiegen
als blaadjes
of te laten
vliegen
als vogels
aan draadjes
tot een dolle
kindertuin
in zijn volle
takkenkruin.

Maar
oom boom
heeft
schroom
en wiegt
enkel loom
zijn droom
en blaadjes
in de wind.
Da’s hoe
het hele
wortelschieten
altijd
begint.

Israël voert een vernederzettingspolitiek.
Doch dit terzijde.

 

9 maart

Dokter Tom

Tijdens maanden uren dagen
mocht zij om jouw hulp vragen
om pillen die de pijn wel stillen
maar het lot nauwelijks vertragen

's Morgens vroeg of 's avonds laat
Je kwam, stond bij, was toeverlaat
en waarover geen mens graag praat
ging jij het gesprek aan adequaat

Je luisterde naar haar hart en zorgen
gaf aandacht en zuurstof voor morgen
Je hield halt maar nooit iets verborgen
en angsten zaten bij jou veilig geborgen

Ook op het einde begeleidde je haar
was je als een soort medewandelaar
was je haar hulp in woord en gebaar
was je als dokter en mens onmisbaar

8 maart

Rustig mijn vriend, kalm aan
We hebben op deze bol nog een eind te gaan
En weet je, heus, er zijn er echt niet veel
met wie ik graag lang tijd en ruimte deel
Dus kalm aan en rustig vriend
Neem je rust, ze is wel verdiend
en doe eens even niet wat moet
maar wat je wil, je bent in zoveel goed.
Rustig mijn vriend, kalm aan
Ik ben blij dat je op de rem durft staan
Want achter al die vrolijkheid en lach
schuilt iets dat om aandacht vragen mag
Dus kalm aan en rustig vriend
weet je in stilte door mij bemind
Zorg goed voor jezelf en zo ook voor mij
en dan weer vol leven met volle batterij.