April 2023

 Iedereen was euforisch

Vol lof en uitermate blij

Bij iedereen die ik sprak

kwamen er complimenten bij.

Alles was zo leuk en mooi

nog nooit zo goed geweest

Dat was erg veel betekenend

voor wie tussen de lijnen leest.

Al het werk voorheen verricht

was goed maar ook wat ongepast

Plots stond alles in een ander licht

en zag ik mezelf enkel nog als last.

Ik hoor mezelf praten

Over mijn liefde voor jou

Ik heb je los moeten laten

Maar het hart blijft je trouw

Jij leeft nu een ander leven

Waar ik niets meer van weet

De kans mij ooit zo mooi gegeven

Was er een waar ik helaas niets mee deed

En toch is er geen spijt

Het leven gaat zoals het gaat

Die liefde is er eentje voor altijd

Die veel goeds in mij achterlaat.

Het is niet van niet willen

Het is verdwalen in je falen

Omdat de honger die je wil stillen

Net iets anders blijkt telkenmale.

Het is een vorm van onvermogen

Die je klein en eenzaam maakt

Je wil graag zien met dezelfde ogen

Zodat je ook de juiste snaar eens raakt

Het is een lot moeilijk om dragen

De prijs van ongewild anders zijn

Want je wil om normaal te behagen

blijkt telkens weer de weg naar zure wijn.

In mijn dromen zie ik

de klokken die uit Rome komen

doorstomen richting Oekraïne

waar ze een bombardement

van chocola en kleur beginnen

tot elke strijder het kind in zich

weer laat winnen en de vrede

met klepperende klokken

wordt ingeluid.

In mijn dromen komen

dromen altijd uit.

De oorlog nam voorgoed van hen bezit

Veroordeelde hen tot eeuwig in't gelid.

Nu pas besef ik hoeveel treurigheid

net daar in zit.

Ik kan al weer netjes

alleen lopen

na moeizaam recht

te zijn gekropen

en nu is het enkel nog wennen

geen reisgezel meer te kennen

die de zwaartekracht helpt dragen.

Maar ook alleen kan een mens

zich waardig buiten wagen.

Waar gaan we eigenlijk naartoe?

Iemand een idee?

Want in geval van goed

wil ik volgaarne met je mee.

Zo’n ouderwets hoger doel

Een nobel streven van de mens

Iets met rede maar ook gevoel

Een uitdagend breed gedragen wens

Zoiets als een nieuwe horizon

Niet echt gemaakt om te bereiken

Maar om bij het ondergaan van de zon

voldaan op je dag terug te kunnen kijken

Dus heb je zo’n idee

Dan beginnen we er morgen aan

Desnoods alleen wij met ons twee

Want de huidige wegen hebben afgedaan.

mei 2023

 de dag is wat de nacht nooit zal zijn, ver weg van de sterren maar met kans op zonneschijn

juni 2023

 

Vroeger was het steeds

van hoger, beter, meer

van immer verder reiken

van ik kan wat ik probeer

Maar geleidelijk maken

zwaartekracht en jaren

daartegen alsmaar

meer bezwaren

en ontstaat de ommekeer

Dan stel je node andere doelen

omdat je stilaan begint te voelen

wat ze met bergaf bedoelen

en dat doet een beetje zeer

Dus tracht je naast vertragen

ook het verval zo uit te dagen

dat je gerust nog kunt gewagen

van een voor zijn leeftijd fitte heer.

Daarom blijf ik trage rondjes lopen

in de hoop hier en daar wat tijd te kopen

waarmee ik dat onvermijdelijke slopen

nog voor enige tijd bezweer.

Ze is er mij toch eentje

die eerste in de rij

Soms een buitenbeentje

met ook trekjes van mij

Maar ze is absoluut veel meer

Ze zet alvast veel beter door

en toont mij keer op keer

Zo ga je ergens voor!

Niet met grote woorden

Maar met twinkel in de ogen

En met iets wat mij nooit toebehoorde

Dat beetje relativeringsvermogen.

Het leven van een leerkracht

is wel eens met ontgoocheling doorspekt

Maar niets dat enthousiasme meer versmacht

dan het ontbreken aan respect.

Na een schooljaar van alles geven

wacht vaak merci en dankbaarheid

van leerlingen die voelen hoe gedreven

jij voor hun maximale kansen strijdt.

Maar dan gaat de directie herverdelen

En is gedane arbeid nog weinig waard

Dan worden we pionnetjes om mee te spelen

Dan wordt op menselijkheid en logica bespaard.

Nu zou ik naar je luisteren

Nu wel, maar da’s te laat

De eigen zon verduisteren

Daar ben ik prima toe in staat.

Je moest me laten gaan

mijn weg richting de muur

Want als je me bij wou staan

betaalde jij dat duur.

Je stond altijd voor me klaar

Maar ik moest en zou alleen

Nu denk ik: kon ik maar

Maar jij bent elders heen.

Men mag er niet aan denken

hoeveel woorden zijn verspild

waarvan ik dacht ze te schenken

maar door niemand zijn gewild

Men mag er niet bij stilstaan

bij zoveel verloren tijd

die naar een schrijven is gegaan

dat slechts sporadisch heeft verblijd

Men mag er niet om treuren

want er was eigenlijk niet om gevraagd

Dus opende het onderweg geen deuren

Ik heb hooguit mezelf wat uitgedaagd.

Wat weet ik toch weinig

hoe het anderen vergaat

Of bij wie het leven venijnig

onderhuidse wonden slaat

Ik verbeeld me zoveel fout

en velen houden dat intact

Want alles welbeschouwd

wordt leed liefst afgezwakt

Tenzij even tussen de lippen door

en enkel voor wie het horen wil.

Dan geef ik het oprecht gehoor

Maar maakt dat ook verschil?

Er werd geen recht gesproken

En dat is nefast voor iedereen

Wat brak, blijft nu gebroken

Het helen kan nergens heen.

Het gerecht sprak zich slechts uit

Over een gedeelte van de zaak

Zo kwamen ze tot een soort besluit

met een wel hele wrange smaak.

De betrokkenen kregen niet wat ze verdienden

Van het gerecht een rechtvaardige straf.

De nabestaanden noch de nietsontzienden.

Dit woekert door, ver voorbij Sanda Dia’s graf.

Vandaag gaf ik les

Eentje niet gepland om te geven

Eentje die zal bijblijven voor het leven

Eentje die eindigde voor de allereerste keer

met een gestamelde: Dank u, echt, meneer.

Vandaag heb ik verschil gemaakt

Buiten schoolvakken om

Vandaag heb ik een snaar geraakt

Omdat zij toelieten dat het kon.

juli 2023

 Vandaag zit je een laatste maal

in het jou vertrouwd journaal

waar je zoveel decennia lang

verhaalde over 's werelds dadendrang

over zij die die dag moesten sterven

of eeuwige roem wisten te verwerven

en dat alles met het nodige mededogen

en de waarheid steeds voor ogen

in een mooie, heldere taal 

die sprak tot de verbeelding

en tot ons allemaal.

67 is net als bij mijn moeder

veel te vroeg om heen te gaan

Maar kanker is nu eenmaal

dat smerig loeder dat altijd 

om zijn onverbiddelijkheid

bekend zal staan.

Bedankt, waardige Martine,

dat je er voor ons en bij ons was.

Bedankt voor je bestaan.

Als kind had ik pas heimwee

als ik thuiskwam van het kamp

Daar leefde ik altijd voor twee

schoot het leven nooit in kramp.

We zongen er onder de sterren

Zaten met blote voeten in het gras

Zagen Nederlandse Amerikanen al van verre

liepen verloren met stafkaart en kompas

De zomer groeide er diep onder de huid

We kwamen er thuis in onszelf en bij elkaar

De razende tijd ging er genadeloos onderuit

Het waren mijn 10 dagen hemel in het jaar.

Duimpjes zijn eerst leuk

maar na verloop van tijd

raken ze hun waarde ietwat kwijt

en ontstaat er net een breuk.

Dan lijken ze eerder te zeggen

we appreciëren het nog wel hoor

maar veel stelt het niet meer voor.

Hoog tijd om de duimen te leggen.