Vroeger was het steeds
van hoger, beter, meer
van immer verder reiken
van ik kan wat ik probeer
Dan stel je node andere doelen
omdat je stilaan begint te voelen
wat ze met bergaf bedoelen
en dat doet een beetje zeer
Dus tracht je naast vertragen
ook het verval zo uit te dagen
dat je gerust nog kunt gewagen
van een voor zijn leeftijd fitte heer.
Daarom blijf ik trage rondjes lopen
in de hoop hier en daar wat tijd te kopen
waarmee ik dat onvermijdelijke slopen
nog voor enige tijd bezweer.
Ze is er mij toch eentje
die eerste in de rij
Soms een buitenbeentje
met ook trekjes van mij
Ze zet alvast veel beter door
en toont mij keer op keer
Zo ga je ergens voor!
Niet met grote woorden
Maar met twinkel in de ogen
En met iets wat mij nooit toebehoorde
Dat beetje relativeringsvermogen.
Het leven van een leerkracht
is wel eens met ontgoocheling doorspekt
Maar niets dat enthousiasme meer versmacht
dan het ontbreken aan respect.
wacht vaak merci en dankbaarheid
van leerlingen die voelen hoe gedreven
jij voor hun maximale kansen strijdt.
Maar dan gaat de directie herverdelen
En is gedane arbeid nog weinig waard
Dan worden we pionnetjes om mee te spelen
Dan wordt op menselijkheid en logica bespaard.
Nu zou ik naar je luisteren
Nu wel, maar da’s te laat
De eigen zon verduisteren
Daar ben ik prima toe in staat.
Je stond altijd voor me klaar
Maar ik moest en zou alleen
Nu denk ik: kon ik maar
Maar jij bent elders heen.
Men mag er niet aan denken
hoeveel woorden zijn verspild
waarvan ik dacht ze te schenken
maar door niemand zijn gewild
bij zoveel verloren tijd
die naar een schrijven is gegaan
dat slechts sporadisch heeft verblijd
Men mag er niet om treuren
want er was eigenlijk niet om gevraagd
Dus opende het onderweg geen deuren
Ik heb hooguit mezelf wat uitgedaagd.
Wat weet ik toch weinig
hoe het anderen vergaat
Of bij wie het leven venijnig
onderhuidse wonden slaat
en velen houden dat intact
Want alles welbeschouwd
wordt leed liefst afgezwakt
Tenzij even tussen de lippen door
en enkel voor wie het horen wil.
Dan geef ik het oprecht gehoor
Maar maakt dat ook verschil?
Er werd geen recht gesproken
En dat is nefast voor iedereen
Wat brak, blijft nu gebroken
Het helen kan nergens heen.
Over een gedeelte van de zaak
Zo kwamen ze tot een soort besluit
met een wel hele wrange smaak.
De betrokkenen kregen niet wat ze verdienden
Van het gerecht een rechtvaardige straf.
De nabestaanden noch de nietsontzienden.
Dit woekert door, ver voorbij Sanda Dia’s graf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten