Vandaag zit je een laatste maal
in het jou vertrouwd journaal
waar je zoveel decennia lang
verhaalde over 's werelds dadendrang
over zij die die dag moesten sterven
of eeuwige roem wisten te verwerven
en dat alles met het nodige mededogen
en de waarheid steeds voor ogen
in een mooie, heldere taal
die sprak tot de verbeelding
en tot ons allemaal.
67 is net als bij mijn moeder
veel te vroeg om heen te gaan
Maar kanker is nu eenmaal
dat smerig loeder dat altijd
om zijn onverbiddelijkheid
bekend zal staan.
Bedankt, waardige Martine,
dat je er voor ons en bij ons was.
Bedankt voor je bestaan.
Als kind had ik pas heimwee
als ik thuiskwam van het kamp
Daar leefde ik altijd voor twee
schoot het leven nooit in kramp.
Zaten met blote voeten in het gras
Zagen Nederlandse Amerikanen al van verre
liepen verloren met stafkaart en kompas
De zomer groeide er diep onder de huid
We kwamen er thuis in onszelf en bij elkaar
De razende tijd ging er genadeloos onderuit
Het waren mijn 10 dagen hemel in het jaar.
Duimpjes zijn eerst leuk
maar na verloop van tijd
raken ze hun waarde ietwat kwijt
en ontstaat er net een breuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten