Schrijven is als melk
voor deze lactose intolerante kat.
Altijd pas op de bodem van de kelk
besef ik wat ik beter gelaten had.
Moeder die in de hemelen zijt
Gemis blijft, het heeft geen naam
Na al die zonder jou verstreken tijd
weet ik er nog steeds niet mee om te gaan.
Uw wil was voornamelijk ons geluk
Zelf wil ik dat de kinderen ook graag tonen
maar mijn zorgeloosheid is al te vaak kaduk
Je kan me helaas niet meer verlossen
van de twijfels en dwaasheid die ik in mij draag
Hoe zag jij tussen de bomen door toch de bossen?
Zelf zoek ik vergeefs het antwoord op die vraag.
Vrijdag, laatste uur. Gedoofd vuur
en een vraag om aandacht zucht.
Ze moet naar verluid uit. Verplicht
door ouders die op haar sociaal welzijn
zijn gericht. Maar ze wil thuis, kamer in
niet dansen. Niet worden gekust.
Ze wil alleen zijn en rust. Ik knik.
Begrijp haar punt. Ik laat haar. Met rust
die haar niet wordt gegund.
Niet dat het van hen niet mag,
maar laten we het toch maar vergeten.
Zelden schoten ze zo kostelijk in de lach
als bij de vraag: Zien jullie je vader daten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten