Plots stond ze niet meer
met haar mond vol tanden
en wij zwijgend op spoed.
Het lot ging zo grof te keer
en met machteloze handen
streelde ik haar vol moed.
Eentje is voorgoed verloren
was 't verdict zwaar om horen.
Het gat dat zoiets slaat
maakt radeloos en kwaad.
Met mijn vingers
kam ik
in het gouden ochtendlicht
ondanks alle maren
de weerbarstigheid
uit haar haren,
lok lok na lok
de knopen uit hun tent
die al te zeer
aan de verstrengeling
zijn gewend
en vlecht ons
in alle tederheid
hecht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten