Er hangt iets in de lucht
en ik voel al nattigheid.
Een donkere wolkenvlucht.
Hopelijk het noorden kwijt.
Poëzie is saai. En duf.
Het oogt wel fraai
maar ruikt zo muf.
’t Is oud. Bollig.
Goed fout en wollig.
Nee, pech, poëzie
eenvoudigweg
daboeitnie.
Niks voor mij!
Tenzij…
Tenzij het natuurlijk
ritme heeft, een groove
die aan je huid kleeft
Van hop naar hip
Van top naar tip
Van liefde liggend op
een meisjeslip
En dat dan
met een cool gebracht
voor een publiek dat ademloos wacht
tot ik ben uitgekolkt met
mijn woordenpracht.
Ja, nu ik mij hierover bezin
Weet ik zeker
Schrijf mij maar in
Want, wham bang,
ik win dit jaar
de Poetry Slam!
Ik doe jou reeds lang tekort
als jij in het lang en het breed
mij kort door de bochten port
omdat ik mijn tijd liever besteed
aan kort, krachtig en goed
uit vrees voor langdradigheid.
Dat noem jij dan kortzichtigheid
omdat elk woord – kort of lang-
van jou er ten langen leste toe doet.
Mijn jongste dochter kraait
‘Papa, alles komt in orde’
en gelijk heeft ze verdraaid
al zal niets het oude worden.
De regen, die kan bogen
op de mooiste bonte was
maar 't strafste in mijn ogen
hij legt elke plas waterpas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten