juni 2023

 

Vroeger was het steeds

van hoger, beter, meer

van immer verder reiken

van ik kan wat ik probeer

Maar geleidelijk maken

zwaartekracht en jaren

daartegen alsmaar

meer bezwaren

en ontstaat de ommekeer

Dan stel je node andere doelen

omdat je stilaan begint te voelen

wat ze met bergaf bedoelen

en dat doet een beetje zeer

Dus tracht je naast vertragen

ook het verval zo uit te dagen

dat je gerust nog kunt gewagen

van een voor zijn leeftijd fitte heer.

Daarom blijf ik trage rondjes lopen

in de hoop hier en daar wat tijd te kopen

waarmee ik dat onvermijdelijke slopen

nog voor enige tijd bezweer.

Ze is er mij toch eentje

die eerste in de rij

Soms een buitenbeentje

met ook trekjes van mij

Maar ze is absoluut veel meer

Ze zet alvast veel beter door

en toont mij keer op keer

Zo ga je ergens voor!

Niet met grote woorden

Maar met twinkel in de ogen

En met iets wat mij nooit toebehoorde

Dat beetje relativeringsvermogen.

Het leven van een leerkracht

is wel eens met ontgoocheling doorspekt

Maar niets dat enthousiasme meer versmacht

dan het ontbreken aan respect.

Na een schooljaar van alles geven

wacht vaak merci en dankbaarheid

van leerlingen die voelen hoe gedreven

jij voor hun maximale kansen strijdt.

Maar dan gaat de directie herverdelen

En is gedane arbeid nog weinig waard

Dan worden we pionnetjes om mee te spelen

Dan wordt op menselijkheid en logica bespaard.

Nu zou ik naar je luisteren

Nu wel, maar da’s te laat

De eigen zon verduisteren

Daar ben ik prima toe in staat.

Je moest me laten gaan

mijn weg richting de muur

Want als je me bij wou staan

betaalde jij dat duur.

Je stond altijd voor me klaar

Maar ik moest en zou alleen

Nu denk ik: kon ik maar

Maar jij bent elders heen.

Men mag er niet aan denken

hoeveel woorden zijn verspild

waarvan ik dacht ze te schenken

maar door niemand zijn gewild

Men mag er niet bij stilstaan

bij zoveel verloren tijd

die naar een schrijven is gegaan

dat slechts sporadisch heeft verblijd

Men mag er niet om treuren

want er was eigenlijk niet om gevraagd

Dus opende het onderweg geen deuren

Ik heb hooguit mezelf wat uitgedaagd.

Wat weet ik toch weinig

hoe het anderen vergaat

Of bij wie het leven venijnig

onderhuidse wonden slaat

Ik verbeeld me zoveel fout

en velen houden dat intact

Want alles welbeschouwd

wordt leed liefst afgezwakt

Tenzij even tussen de lippen door

en enkel voor wie het horen wil.

Dan geef ik het oprecht gehoor

Maar maakt dat ook verschil?

Er werd geen recht gesproken

En dat is nefast voor iedereen

Wat brak, blijft nu gebroken

Het helen kan nergens heen.

Het gerecht sprak zich slechts uit

Over een gedeelte van de zaak

Zo kwamen ze tot een soort besluit

met een wel hele wrange smaak.

De betrokkenen kregen niet wat ze verdienden

Van het gerecht een rechtvaardige straf.

De nabestaanden noch de nietsontzienden.

Dit woekert door, ver voorbij Sanda Dia’s graf.

Vandaag gaf ik les

Eentje niet gepland om te geven

Eentje die zal bijblijven voor het leven

Eentje die eindigde voor de allereerste keer

met een gestamelde: Dank u, echt, meneer.

Vandaag heb ik verschil gemaakt

Buiten schoolvakken om

Vandaag heb ik een snaar geraakt

Omdat zij toelieten dat het kon.

juli 2023

 Vandaag zit je een laatste maal

in het jou vertrouwd journaal

waar je zoveel decennia lang

verhaalde over 's werelds dadendrang

over zij die die dag moesten sterven

of eeuwige roem wisten te verwerven

en dat alles met het nodige mededogen

en de waarheid steeds voor ogen

in een mooie, heldere taal 

die sprak tot de verbeelding

en tot ons allemaal.

67 is net als bij mijn moeder

veel te vroeg om heen te gaan

Maar kanker is nu eenmaal

dat smerig loeder dat altijd 

om zijn onverbiddelijkheid

bekend zal staan.

Bedankt, waardige Martine,

dat je er voor ons en bij ons was.

Bedankt voor je bestaan.

Als kind had ik pas heimwee

als ik thuiskwam van het kamp

Daar leefde ik altijd voor twee

schoot het leven nooit in kramp.

We zongen er onder de sterren

Zaten met blote voeten in het gras

Zagen Nederlandse Amerikanen al van verre

liepen verloren met stafkaart en kompas

De zomer groeide er diep onder de huid

We kwamen er thuis in onszelf en bij elkaar

De razende tijd ging er genadeloos onderuit

Het waren mijn 10 dagen hemel in het jaar.

Duimpjes zijn eerst leuk

maar na verloop van tijd

raken ze hun waarde ietwat kwijt

en ontstaat er net een breuk.

Dan lijken ze eerder te zeggen

we appreciëren het nog wel hoor

maar veel stelt het niet meer voor.

Hoog tijd om de duimen te leggen.

20 oktober

 Beste trouwe lezer,

Geen idee wie u bent, maar bedankt voor het trouw volgen van deze blog. Ondertussen heb ik echter mijn facebookaccount afgesloten. Zodoende zal ik geen nieuwe facebookdagen kunnen posten. Misschien hervat ik het later weer, misschien ook niet. 

Veel leesplezier elders en warme groet,

Pieter

19 oktober

 

18 oktober

 Een man met baard en lange haren

zat in de aula chemie te verklaren

aan een meisje hongerig om weten.

En na een halfuurtje samengezeten

waren in haar ogen lichtjes aangegaan

gaf zij zin aan zijn onderwijsbestaan.

In de herfst

nemen bomen

geen blad meer

voor de mond.

Dan tonen ze

naakt en trots

hoe de natuur

verstomt.

Hoewel de mens

zich het liefst

zo lang mogelijk

vermomt,

wordt elkeen

in zijn herfst

gelijkaardig

weggegomd.

17 oktober

 Wie schrijft, die blijft ... kwetsbaar. Door de woorden die geen echo kennen. Ergens landen in onverschilligheid of in onbegrip. Of net door de woorden die je naakt aan de lezer hebt voorgelegd en dan lachend weerkaatst worden. Een holle, bolle spiegel die de ziel uit je woorden haalt. Schrijven is de deur openzetten, als uitnodiging, om binnen te komen in je denken, in je kijk op de wereld of gewoon te genieten van hoe je woorden als meubels hebt herschikt tot een ontluisterend geheel. Schrijven is wachten tot iemand zich binnenleest en hopen dat die iemand er zich thuis voelt. En zijn voeten veegt. Maar niet aan jou. Schrijven is transparant worden. Een tekst lang. En hopen dat het laatste punt niet het einde betekent. Maar het begin van een nieuw verhaal. Dat jij even mag binnenkijken in de kwetsbaarheid van een ander. Dat de ander terugschrijft. En je zo samenblijft. In sterke kwetsbaarheid.

Mag ik jou eens één keer spinnen,

vroeg een kater aan een schaap.

Zie het als een soort beminnen,

een jou ontrafelen in mijn slaap?

Het schaapje knikte heel vereerd

en schonk hem spontaan haar wol

Op die dag heeft de kater geleerd:

van poëzie snapt schaap geen hol.

16 oktober

 

Verrek, klaagden mijn leerlingen,

waarom zijn verrokken en kloegen

geen standaardtaal?

Ik vond het tof dat ze dat vroegen

maar heb het antwoord toch maar gerokken

ik bedoel gerekt (bijna mezelf genekt)

tot aan het belsignaal

terwijl ik hen ijdel

zweerde, zwoer, zwoor

Hier komen we zeker

nog op terug, hoor.

De audiocasette is weer hip. Nu ja, laat die weer maar vallen. In de analoge jaren van mijn leven was de casette vooral een bron van gefoeter en geploeter. De recorder ging al eens door het lint. Sommige nummers zitten voor eeuwig halverwege afgebroken in mijn geheugen. Of kregen een slepende versie als er rek op het lint kwam. En toch verdient dit kleinood een ode. Een ode aan de imperfectie. Een ode aan het ongemak. Het was tijdrovend genot om je eigen soundtrack bij je jeugd samen te stellen. Elk nummer dat de casette haalde, had dat verdiend. Had jou eerst veroverd. Met de traagheid waarmee een casette tot stand kwam, sloop er ook liefde in dat rare dingetje met twee ogen. Minutieus zocht ik dan ook nummers uit om meisjesharten te veroveren. Hoeveel heb ik er geschonken in de hoop dat iemand even diep wegzonk in de muziek als ik. De onwrikbaarheid van het medium zorgde ervoor dat ik de eerste noten van een volgend nummer al kon horen terwijl het vorige nog speelde. De herhaling maakte dat nummers de kans kregen om onder mijn huid te kruipen. Levenslang. En op het einde was er dan een doffe, droge klik. Ofwel sliep ik dan ofwel draaide ik de cassette om. Opnieuw en opnieuw. Het verlangen naar herhaling van zelfgekozen schoonheid en zijn beperkingen maken de cassette hip. Het leven is geen shuffle. Het is herhaling en op het einde een droge, korte klik.

Drie jaar geleden

was ik boos

en machteloos

omdat kanker

ook jouw lichaam koos

om te groeien

en te snoeien in

het geluk en het leven

dat je eindelijk was gegeven

na jaren van wroeten en moeten.

Drie jaar geleden

is het dat ik hoopte

tegen beter weten in

dat hoewel iets jou

van binnenuit sloopte

dat dit geen einde zou zijn

maar een nieuw begin

waar verdriet en pijn

zouden gevolgd worden

door een louterende zin.

Nu drie jaar later

zoek ik jou in zonlicht

en zwijgzaam water

in alle schoonheid die

mij omgeeft en

in wat van jou in mij

en mijn kinderen voorleeft.

Nu drie later

staat er ergens

op een pot in een nis

jouw naam en mijn gemis

en voel ik me moederzieler

alleen dan ooit

alsof sinds jij verdween

mijn blik zich onherroepelijk

naar binnen plooit.

Ik werd week

in zeven dagen.

Zeven nachten

was ik van streek.

Maar toen bleek

dat de tijd me altijd

hetzelfde zou vragen,

heb ik me

diep beschaamd

tot verduring

aangemaand.

Wat een lichte dag vandaag

herfst met een zomerlaag

overal blauw en koolzaadgeel

rijstpaplust en een vleug kaneel

blote vrouwenkuiten op de fiets

we draalden buiten, moesten niets

Ellende was er ook in alle streken

maar daar heb ik bewust

eens naast gekeken.

Machteloos boos

Plots is daar weer het huilen

ben jij moeder en ik het kind

dat in jouw armen wil schuilen

tot het daar vertroosting vindt

Maar je kan mij niet beschermen

tegen het onheil dat ons bedreigt

Wie moet zich over wie ontfermen

nu het geluk in alle talen zwijgt

Het verleden hebben we overleefd

niet ongeschonden maar vol hoop

dat wie het beste van zichzelf geeft

ooit meester wordt van zijn levensloop

Maar het noodlot slaat zijn gaten

maakt ons tot vogels voor de kat

dwingt ons de illusie los te laten

dat we het ergste al hebben gehad

Ik wil een man zijn die kan dragen

wat onvermijdelijk te wachten ligt

om wiens armen jij nu mag vragen

terwijl jij moedig jouw strijd verricht