17 oktober

 Wie schrijft, die blijft ... kwetsbaar. Door de woorden die geen echo kennen. Ergens landen in onverschilligheid of in onbegrip. Of net door de woorden die je naakt aan de lezer hebt voorgelegd en dan lachend weerkaatst worden. Een holle, bolle spiegel die de ziel uit je woorden haalt. Schrijven is de deur openzetten, als uitnodiging, om binnen te komen in je denken, in je kijk op de wereld of gewoon te genieten van hoe je woorden als meubels hebt herschikt tot een ontluisterend geheel. Schrijven is wachten tot iemand zich binnenleest en hopen dat die iemand er zich thuis voelt. En zijn voeten veegt. Maar niet aan jou. Schrijven is transparant worden. Een tekst lang. En hopen dat het laatste punt niet het einde betekent. Maar het begin van een nieuw verhaal. Dat jij even mag binnenkijken in de kwetsbaarheid van een ander. Dat de ander terugschrijft. En je zo samenblijft. In sterke kwetsbaarheid.

Mag ik jou eens één keer spinnen,

vroeg een kater aan een schaap.

Zie het als een soort beminnen,

een jou ontrafelen in mijn slaap?

Het schaapje knikte heel vereerd

en schonk hem spontaan haar wol

Op die dag heeft de kater geleerd:

van poëzie snapt schaap geen hol.