Zoals de herfstwind
bladert door de bomen
en blad na blad genadig
de winter tot leven laat komen,
zo blader ik uit onbehagen
soms door mijn overvolle dagen
in de hoop dat zij
van alle sier ontdaan
nog steeds een vleugje jou
in zich dragen.
In regel regelen regels,
maar omdat er ook een
uitzondering op moet zijn,
zie ik ze eens per maand
ontregelen en bezorgen
ze geliefden vooral pijn.
Met mijn woorden
brei ik een deken
vol verhalen
om in barre tijden
en verre oorden
als ik op mezelf
ben uitgekeken
onder te glijden
en nu en dan
een woordpluisje
uit te halen
als herinnering
aan het vele dat wel
woordenloos verging.
Nog nooit heeft iets van
wat ik heb geschreven,
zijn goedkeuring verdiend
Toch is hij al
een half leven
veruit mijn beste vriend.
Misschien wil hij mij
in stilte een teken geven
Stop toch met dat geschrijf
Want al doe je ‘t nog gedreven
Er zit geen kunstenaar in dat lijf.
Banken verdienen zelden een kus van de juffrouw.
Soms is daar plots een woord
uit het niets en haast intuïtief
dat nog nergens thuis hoort
en vandaag blijkt dat crealief.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten