7 oktober

 Het regent nu al dagen. Maakt het gemoed zompig en de takken druilerig. Het regent nu al dagen klachten. Over een nieuwe regering die kil en koud zou zijn. Angry birds die vrij spel hebben gekregen. Niet dat er een verband is, maar toch is het moeilijk om geen nattigheid te voelen. De regen valt en her en der worden al paraplu’s opengetrokken. Er is alweer voldoende grondwater voorradig om de handen in onschuld te kunnen wassen. Dus kruipen we binnen en spelen node spelletjes. In gezelschap. In het achterkamertje. Waar het denken vanzelf klein is en vrij van horizon. Waar geen nieuw gezelschap binnen kan. Het is er al zo krap. En als de deur opengaat, trekt het. Trekt het aan. Krijg je frisse wind die de mottenballen uit onze cultuur ranselt. Die doet huiveren.

Dan liever grijs en voldaan in eigen nat. Deze herfst zou wel eens een legislatuur lang kunnen duren. En dan de winter?

Soms denk ik

we zouden moeten praten

in de tijd die ons nog rest

over vervlogen vreugde die we vergaten

of pijn al die jaren gemeden als de pest

Soms denk ik

wat moeten jij en ik nog zeggen

over wat we voor elkaar wel en niet zijn geweest

voor dat vuile iets ons het zwijgen op zal leggen

en de stilte komt waarvoor we beiden zijn bevreesd

Soms denk ik

moet ik jou in woorden vertellen

hoe dankbaarheid als een boom in mij leeft

omdat ik veilig onder jouw vleugels kon vervellen

en jouw liefde het van de duisternis gewonnen heeft

Maar dan denk ik

dat ik niet moet denken

en jou gewoon de vrijheid schenken

nog te delen met mij wat je zelf wil

want wat maken op een heel leven

die laatste woorden nog voor verschil

Eerlijk

Lieve

Schat

Ooit

Treffen wij elkaar

Terug daar waar

Elke lach zorgeloos

Naklinkt in ons hart.

Banken stoelen hun werking teveel op de hoofdzetel.