Een man met baard en lange haren
Wie schrijft, die blijft ... kwetsbaar. Door de woorden die geen echo kennen. Ergens landen in onverschilligheid of in onbegrip. Of net door de woorden die je naakt aan de lezer hebt voorgelegd en dan lachend weerkaatst worden. Een holle, bolle spiegel die de ziel uit je woorden haalt. Schrijven is de deur openzetten, als uitnodiging, om binnen te komen in je denken, in je kijk op de wereld of gewoon te genieten van hoe je woorden als meubels hebt herschikt tot een ontluisterend geheel. Schrijven is wachten tot iemand zich binnenleest en hopen dat die iemand er zich thuis voelt. En zijn voeten veegt. Maar niet aan jou. Schrijven is transparant worden. Een tekst lang. En hopen dat het laatste punt niet het einde betekent. Maar het begin van een nieuw verhaal. Dat jij even mag binnenkijken in de kwetsbaarheid van een ander. Dat de ander terugschrijft. En je zo samenblijft. In sterke kwetsbaarheid.
In het dorp van mijn jeugd
Toen de leerkracht me vroeg
Morgen klassenraad. De onderwijzen strooien dan wijsheden, aanvoelen, een tikje frustratie en goede raad in een vakje. Ze raden naar het potentieel van elke klas. Ze nemen een matrix ter hand en schuiven elke leerling eroverheen, houden hem tegen het vage daglicht dat het klaslokaal binnenvalt en proberen hem in woorden te vangen. ALTIJD BEGINNEN MET IETS POSITIEF! En NOOIT MAAR GEBRUIKEN (want dat breekt het voorgaande af). Maar dat is best lastig want er is altijd wel een maar die er wel degelijk toe doet. Die knaagt aan het positieve dat de leerling bezit en hem verhindert om echt te kunnen schitteren. Als klasgenoot, als lerende, als jongere in een ontluikend puberlijf. Morgen dus klassenraad. Mijn eerste als titularis. Dus leg ik mijn oor te luisteren bij collega’s en de echo’s die de leerlingen in mij hebben achtergelaten en ga op zoek naar de woorden om aan mijn leerlingen terug te geven. Woorden waarmee ze verder kunnen schrijven aan hun verhaal binnen onze school. Woorden die hen de moed geven om met de maar, die niet mag uitgesproken worden maar die ze zelf ook wel voelen, aan de slag te gaan. Woorden van mensen die er soms ook maar het raden naar hebben, maar altijd gemeend en vanuit een positief verlangen. Buiten schijnt de zon met een air alsof het lente is. De kans is groot dat dat zich zal weerspiegelen in mijn woorden. Klassenraadcommentaar voor zondag 13 oktober: Je bent kleurrijk met een zonnig karakter en een warme persoonlijkheid die aandacht heeft voor de verlangens van iedereen rondom jou. Maar 24 graden is echt wel overdreven! Probeer daar tegen volgende keer wat in te matigen. Die ‘maar’ moet ik er wel nog uit krijgen. Toch wens ik al mijn leerlingen een welbevinden van 24 graden in de herfst die een school soms voor hen kan zijn.
