Wat je als student nooit wil horen
en als beginnend leerkracht vlug
is de zin bestemd voor jouw oren:
Kom jij in september maar terug.
Vroeger was het van
Mama kijk wat ik kan
Dan keek je en knikte
en ja, dat was het dan
Later als een jongeman
wou ik niet dat je keek
omdat het toen soms leek
op: Komt er nog wat van
Lang verzeilde het kijken
ergens op het achterplan
er is veel dat moet wijken
op weg van kind naar man
Nu kan ik niets meer vragen
Ook niet: Wat vond je ervan?
Dat is soms hard om dragen
Dus kijk ik zelf zoveel ik kan.
Er wordt zoveel vergoten
van bloed tot zilte tranen
van lang voor de Visigoten
tot jaren na de Ottomanen
Steeds wordt even besloten
meer tot liefde aan te manen
Maar er zijn teveel malloten
die niet geloven in allen samen
Dus wordt nog volop geschoten
alleen telkens uit andere namen.
Een kinderhand is gauw gevuld
maar ook even snel weer leeg
alsof kindergeluk de vorm van
te snel smeltende ijsjes kreeg.
Stilte is een woordeloos gedicht dat de blik naar binnen richt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten