In het land Wiskunde waren eens twee nobele onbekenden. X en y. X wou bewijzen dat als je op elkaar kan tellen en durft delen je wel degelijk een verschil kan maken. Maar y hield er een driehoeksverhouding op na zodat alles algauw vierkant liep en y de eigen ruiten ingooide. X cijferde zich nog een tijdje weg, maar y's humeur ging zo vaak onder nul en er kwam zoveel negatief aan de oppervlakte dat x er zelf maar integraal de brui aan gaf. ( x en y zijn niet hun echte namen)
Eenvoudig wit en blauw
mooie verticale strepen
zwartwit bal op de mouw
shirtje om mee te dwepen
De 6-jarige die het droeg
kende al iets van verliezen
omdat het leven meer vroeg
dan wat ploegmaatjes kiezen
Maar in het shirt zat kracht
wonnen Argentijnen hun wk
leek geluk geen loos gedacht
droomde hij sterren achterna
Magie verdween bij 60 graden
bij wassen naar volwassenheid
Heimwee naar grootse daden
stamt uit die wit-blauwe tijd.
In mijn drang tot behagen
hoor ik mij de haag vragen
Hoe wil je dat ik het knip?
Kort klassiek of liever hip?
Maar de haag zwijgt, neigt
zijn takken als ongemakken
naar me toe en lijkt me moe
van het gewicht dat alles krijgt
Dus stil ik in stilte het verlangen
om te snoeien wat gaat hangen
en laat voor één keer ongemoeid
wat wars en wild omhoog groeit
Het resultaat maakt prikkelbaar
Vrouw en buren blijken niet blij
Maar ik ben met behagen klaar
en de haag staat er nu monter bij.
Tijdens
de les lezen
namen ze het woord
voerden het almaar hoger
deden het tussen de regels
en lieten zich vanaf
toen nooit meer
de les lezen.
Een stilzwijgende meerderheid doet op termijn elke stem verstommen.
Vergaderen is nefast voor de doorstroming van de aderen.
Wie zwart-wit denkt, ziet geen regenboog.
Vrouwen baren kinderen
en die baren dan weer zorgen
Mannen baren daarover gedachten
maar die blijven wijselijk verborgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten