De avondwind huilt
zachtjes van verdriet.
Iets trekt hem eeuwig verder
maar wat dat weet hij niet.
Zoals verlangen in een mens
dat nooit volledig rusten gaat
Zo jaagt iets onbestemds intens
hem telkens op tot 's avonds laat.
Want als hij eens zwijgen zou
door vermoeidheid overmand
dan voelt hij altijd veel te gauw
die onzichtbare, rusteloze hand.
Die dwingt hem te gaan razen
over land of over landerige zee
En zo neemt hij dan bomen te grazen
of geeft met de golven schepen mee
Daarom huilt hij nu zo stil
en zachtjes van verdriet
Want hij die vredig liggen wil
voelt dat iets hem dat verbiedt.
Theo houdt van zo zeilen
om mensenrechten heen
Beter dan blijven dweilen
met migranten aan je been
Of gewoon de boot afhouden
daar in de Middelandse zee
Om onze waarden te behouden
anders zinken we met ze mee
Theo is een wijze, joviale gast
De beste stuurman in de storm
en was de E U niet zo een last
boog hij alles naar zijn norm.
Ik heb het alfabet
te koop gezet
want ik kan er niets
meer mee doen
Ooit zocht ik ermee
wijsheid en binnenpret
en heimelijk wat roem
Maar nooit heeft mijn
schrijven een mens gered
en net dat hebben we
nu helaas hard vandoen.
Tovergave: het talent om je na de thee over te geven aan magie
Mijn leeftijdsgevoel bereikt zijn smeltpunt bij 27°.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten