Pluis zit achter tralies
en staart wat voor zich uit.
Het geeft haar iets tragisch.
Een klacht zonder geluid.
Ze is een en al lieve zachtheid
maar toch leeft ze gekooid.
Vaak vermoed ik eenzaamheid
in de blikken die ze me gooit.
Het is niet dat we niets geven
van aandacht tot paardenbloemen.
Maar als ik zoals haar moest leven,
ik zou het geen echt leven noemen.
Zondagen
zijn zo’n dagen
die er om vragen
de tijd te vertragen
auto wordt dan fiets
en moeten mogen
ze zijn echo’s van iets
lang vervlogen.
Ik ben een liefhebber van liefhebben
maar mijn lief vindt mij een amateur.
maar mijn lief vindt mij een amateur.
Een leven zonder pluk
Wij bouwen maar
en streven naar
glad gelikt geluk
Balling in een glazen bol
betalen we een zware tol
stikken door onderdruk
Verlammende verzekering
bezwarende berekening
Kortom, leven zonder pluk
Ik wil terug een oud geluid
het vrije ademen van de huid
die glazen cocon moet stuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten