Verval
kent geen getal.
Het is slijtende tijd
die zich vastbijt in
de schoonheid overal.
Ik val voor verval
als de echo
van stoutmoedige dromen
los van het banale te komen
en toch strandend in dit tranendal.
Ik verval in zoete melancholie
als ik deemsterende verweerdheid zie
de poreusheid van marmer en steen
die ooit voor eeuwig scheen
maar nooit meer gloren zal.
Ik val voor verval
van al wat heeft geleefd
en zich traag teruggeeft
zoals een ster aan het heelal.
Ik vond haar heel erg om te zoenen
en tuitte mijn lippen al tot een kus
Zij vluchtte echter in de plantsoenen
wat niet onlogisch is voor een mus.
Was 't de kip of het ei?
Welnu, geen van allebei.
Want het was een haan
die de hen deed opstaan
door kraaiend te zeggen
het eerste ei nu te leggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten