Brieven aan K.
De ochtend heeft zich al even uit zijn ledikant gehesen en ik loop me het zweet uit de poriën. Langs de kant van de weg ligt een muis. Ik maak een denkbeeldig kruis want over zijn bestaan heeft iets of iemand anders dat reeds gedaan. Wat verder dobbert een zwaan en zoekt naar de zin van haar bestaan met de kop diep onder haar vleugels. Soms is het daar wel degelijk te vinden. Diep in jezelf kijken en daar ligt het dan met een air van ‘Hé ik lig hier al een eeuwigheid hoor, domoor!’. Maar vaker rechten we onze nek zwaangewijs en varen het volle leven tegemoet. Dat laatste was een grapje. We laten ons vooral mee stromen en kiezen wat we denken dat we horen te kiezen. Nu ja, meestal kiezen we om niet te kiezen. Om anderen te laten kiezen. Uit vriendelijkheid. Soms. Uit een gebrek aan moed. Vaker. Want nergens zo’n hekel aan als aan verliezen. En als dat verliezen komt door de keuze van anderen, is dat dragelijker. Door te kiezen een ander en de natuur te laten kiezen heb ik dan weer drie kinderen. Drie superlatieven. Drie wonderen waar ik direct voor zou kiezen. Maar da’s dus praat achteraf. Dat jij een ik vrienden werden was geen keuze. Dat overkwam ons. Twee zielen die voor elk vielen. Maar soms ook over elkaar. Gewonde mensen slaan stoemelings nieuwe wonden. Dat we toch vrienden bléven, was dus wel een keuze. Aan het aantal vrienden te zien, heb ik die keuze slechts weinig gemaakt. En omgekeerd veel anderen ook. Of ze lieten net zoals ik de keuze liever aan de ander. Ondertussen trap ik op mijn adem en bonkt mijn hart dat ik gek ben. Dus ik muis er maar eens vanonder. Soms kiest het lichaam.
De wever weeft onze eigenwaan
en onzekerheid tot het grote gelijk
Hij naait dan nog wat oortjes aan
en wordt zo politiek slapend rijk.
Hier fluiten buiten
vogels en mensen
wezens met wensen
Elders fluiten buiten
kogels en bommen
die alles verstommen
Soms sta ik
buiten te fluiten
en besef met een ruk
hoeveel mensen
kunnen fluiten naar
fluiten van geluk.
Toen de vredesduiven Koerden, schoot Erdogan er onder.
Nobiliteit
Auto’s schuiven traag over de brug
‘s morgens heen en ’s avonds terug
Altijd in vervoering tussen op en neer
een leven lang, dan gewoon niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten