Het land ligt er
loom en graangoud bij.
De zon verbloemt zich
op stengels een oneindig spiegelbeeld.
Windmolens verhaspelen
de al te smurfige lucht in mij.
Het Bourgondisch landschap
is een gulle dief die harten steelt.
Waarom zou je tegen de bierkaai vechten, als je er kan gaan opzitten en een pintje drinken?
Als ik zo ’s zomers naar mijn werk pendel
verdenk ik de Fransen van lavendelzwendel
want dit kruid met zijn geurige paarse hoed
zoekt stiekem zijn weg naar ons ondergoed.
Liefde maakt blind
en voorspoed bijziend
Maar keert dan de wind
zien we ons lot onverdiend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten