Ik verbrokkel traag vanuit de randen
want veel deugd niet en valt in duigen
Jij mijn aarde nu zand in mijn handen
voelt hoe het lot je bars dwingt te buigen
Ik kan niet immuun zijn voor wat ik zie
hoe de onmacht je opeet van binnenuit
Jij blijkt immuun voor immuuntherapie
hoop heeft een grens waarop ik nu stuit
Wie altijd de daad bij het woord voegt, wordt vanzelf een man van weinig woorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten