Soms
heb ik heimwee
naar de toekomst
zoals die was
als kind:
Iets abstracts
voor later
terwijl ik mij
in het hier en
nu bevind.
Schuivend
in een nieuw jaar
en dito jasje
nauwelijks klaar
maar met een boekentasje
vol onvermoede moed
vervoegen wij een bonte stoet
en kijken elkaar peilend aan
met ogen die vol vragen staan
Zullen wij het vinden?
De antwoorden en vooral elkaar?
Ons lot aan elkander binden?
Wij, de zoekende leerlingen
en de lerende leraar?
Het moet gewoon,
dus reken maar!
Gelukkig was Johnny Cash geen Vlaming. Jan Contant, begot.
In tanende tijden
gaat de zon lager schijnen
trekt de schaduw zijn lijnen
tussen wat wel
en niet mag verglijden
In tanende tijden
vervliegen de geuren
verschalen de kleuren
lijkt de euforische luister
het daglicht te mijden
In tanende tijden
drijft eens het bladgoud verstoven
weemoed naar boven
naar waar men zich
eertijds niet wou aan wijden
In tanende tijden
legt essentie zich bloot
kleurt de einder vaalrood
fluistert de aarde
waarvoor wil je strijden?
In tanende tijden
zit belofte verborgen
vervalt gisteren voor morgen
krijgt de mens een kans
er andere aan te snijden
In de ogen
van mijn kind
kwam vaak de vraag
voorbij gevlogen
waarom het goede
zelden wint.
Dan stegen er woorden
in mijn mond
die ik al voor het uitspreken
tragisch ontoereikend vond
Dus juich ik voortaan
extra hard bij al het goede
en zwijg wijs
maar droef te moede
als haar ogen weer
op dat soort
vragen staan.
God brak een etmaal
als een hostie in twee
de nacht gaf hij finaal
aan volkeren overzee
de dag was paradoxaal
voor het ongelovige vee
Dus na een lang verhaal
was niemand nog tevree
Er weerklonk oorlogstaal
en de daden kwamen mee
Dag en nacht botsen fataal
rond de Middelandse zee
God zwijgt nu in elke taal
staart naar zijn werk op tv.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten