Vroeger
voelde ik me
soms een poos
moedeloos.
Maar nu
moederloos
eerder gewoon
oeverloos.
Wie zichzelf wijsmaakt dat
hij zichzelf wijs kan maken,
is helaas niet goed wijs en
zal hier niet wijs uit raken.
Ik zou graag iets willen schrijven
maar mijn dagen zijn nu zo vol
dat er geen woorden overblijven
elke nieuwe stap eist zo zijn tol
Gelukkig zijn ze met velen
die het nog wat kan schelen
hoe we lief en leed verdelen
in tijden van beschadiging
Gelukkig zijn ze met minder
die de ander zien als hinder
enkel rups en niet de vlinder
op weg naar verwaardiging
Gelukkig zijn er veel mensen
die los van kaduke tendensen
vrede boven egoïsme wensen
als antwoord op aanmatiging
Gelukkig verliest het ik van wij
en al komen oude angsten vrij
elk hart steekt de geest voorbij
nu in gedeelde verontwaardiging
Gelukkig.
De aarde voelt zich niet goed
zit met koorts onder de leden
een parasiet doet zich tegoed
kritisch punt is overschreden
Ze zweet zich donderwolken
van koud naar warm en terug
iets wil haar zo overbevolken
vegeteert op haar gastvrije rug
Haar huid verdroogt tot ze barst
hongert zo uit wat haar belaagd
het gezwel vecht op haar hardst
een interne strijd die doden vraagt
Zo zaait ze noodzakelijk geweld
onder leven dat woekeren ging
Tot gezond evenwicht is hersteld
is de mens haar grootste pijniging
Wie in de spiegel zijn zelfbeeld herkent,
is hoogstwaarschijnlijk een contente vent.
is hoogstwaarschijnlijk een contente vent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten