Grootmoedige grootmoeder
in woorden klein in daden noest
De oorlog was een smerig loeder
waar ook jij eerst doorheen moest
Daarna het begin van een gezin
in de schaduw van man en kerk
verlangens waren iets binnenin
ondergeschikt aan plicht en werk
Harten veroverde je via de maag
minzaam streek je plooien plat
Wat was er mis met thuis en traag
terwijl de wereld hard te hollen zat
In je vingers zat nog het oude leven
met vaste paden naar het hemelrijk
Je leefde zoals het je was doorgegeven
met wat je lief was binnen handbereik
Maar de oude wereld was aan wijken toe
je hoofd werd onverbiddelijk leeggeroofd
Grootmoedige grootmoeder je werd moe
en samen met jou is veel goeds gedoofd.
De zeespiegel weerkaatst vlak en rimpelloos
het te bleke licht van een afstandelijke maan
spiegelt de sterren maar nu als zielen zo broos
de zon lijkt een laatste keer te zijn ondergegaan.
Van alle naties blijkt de hallucinatie toch de meest menselijke.
Nu de wegen zo gaan wegen
raken er ook moedigen moe
komt de mens zichzelf tegen
is de beschaving
aan bijschaving toe
De aarde is vrouwelijk en zo wordt ze ook behandeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten