Op een mooie herfstdag
als deze gooi je je schaduw
mild maar verder dan ooit
Laat je je afwezige glimlach
lezen in elk verkleurend boomblad
dat straalt voordat het plooit.
Op een mooie herfstdag
als deze zwijgt de anders
woeste westenwind
zodat ik mij nergens tegen
wapen en verdriet om jou
geen weerstand vindt
Op een mooie herfstdag
als deze lijken de wonden te
genezen in blauwe vergetelheid
Maar het gemis zal weldra in mij
neerstrijken als kille mist
die oude zomers aan flarden snijdt.
Mijn hart klopt
nu en dan
de eigen ruiten in.
Daar schrik ik
dan eerst van
en zoek nodeloos de zin.
Maar een hart
dat heeft geen plan
dat wil gewoon een nieuw begin.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten