22 januari

Me zelden zo vaak vergist als in de tijd dat ik nog dacht dat ik alles wist.


Dag na dag
daad na daad
strompel ik door sneeuw
waarin jij geen afdruk
achterlaat.

Minuten tikken uren
tot dagen, vlokken verdriet
tot vergetelheid, de tijd legt
zich in witte lagen tot een
troostend sneeuwtapijt.

Geluiden dempen, contouren
vervagen alsof de dood zelf om
stilzwijgen komt vragen en wie
weet, misschien, geloven we zo
weer dat het er niet is als we het
niet kunnen zien.

Maar het wit waaronder jij
verborgen zit, is slechts mooi
tot de volgende dooi. Dan zie ik
jouw verdwijnen terug verschijnen
en kom voor lange tijd enkel
nog de regen tegen.



Op het raam stond een zin.
Een begin van voortaan.
Al wie het las, genas
van de waan dat alles
oneindig door moet gaan.

Het wanen van de maan
maakt het wassen ongedaan.


All I see
between
you and me
is poëtry.
You're the first
who makes
time rhyme
with eternity.

De oude Tuin van Eden
verloor glans en egard
God is er weggereden
We vereren nu Hazard