or fool the blind.
It's never cool
to be unkind.
Jij gaf mij je woord
Ik schonk jou het mijne.
En toen die bleken te rijmen
ontstond er een gedicht
tussen de lijnen.
De regen valt.
Vaker on- dan welgelegen.
Soms voedend in de voren.
Maar meestal gewoon tegen.
Het blijft steeds verrassen
voor wie zichzelf niet kent
als er woorden zo passend
plots voor jou zijn bestemd
want al heel lang volwassen
het blijft iets dat niet went:
een onverwacht compliment.
Een plots onrustig wrijven in mijn hand
de duim zoekt een lang verdwenen ring
Het lichaam heeft geen eigen verstand
maar onderhuids huist wel herinnering.
Gedichtendag is weer voorbij
poëzie mag weer in de kast
want soms brengt het je dichter bij
een waarheid die niet past.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten