"Die dag stopte de jongen met groeien. Het kwikzilver in zijn hoofd viel
stil. Een krop nestelde zich in zijn hart. Geborgen in de onderste lade
zocht hij naar het antwoord op het alles van zijn opa. Keer op keer kwam
hij uit bij niets. De eerste dagen hoorde hij de stem van de oude man
die een toon zocht. De juiste om zijn fout goed te maken. Smekend.
Woedend. Maar dag na dag verloor de stem aan kracht tot ze op een dag
verdwenen was. Stilte vulde het oude huis, als dikke mis
t.
Ze plakte aan de muren. Drong als schuim door de spleten van de
ladekast en wekte uiteindelijk de jongen uit zijn lethargie. De jongen
huilde zeven dagen en zeven nachten. Toen de lade dreigde over te
stromen en de jongen zou verdrinken in zijn lage zelfbeeld, werden de
deuren en ramen opengegooid en deed een jong gezin zijn intrede. Korte
tijd werd de jongen weer op handen gedragen. Hij verzorgde voor hen de
dieren. Herstelde wat stuk ging. Provisoir. Zoals opa het hem geleerd
had. Hij liet hen proeven van het leven dat hij met zijn opa had
geleden. Warm en charmant. Ogenschijnlijk tijdloos. Maar charme
verdween onder overvloed. De lampenradio op zolder. De moestuin onder
gazon. De dieren naar fabrieken. De tijd naar de hoogste versnelling.
Alle kennis en kunde van de jongen werden waardeloos voor het gezin en
algauw zakte hij naar de onderste lade en naar een uithoek in hun
herinnering. De jongen begon te krimpen. Toen het gezin jaren later het
hopeloos verouderde huis inruilde voor modern beton, leek de onderste
lade leeg. De jongen zat dicht aan tegen wat hij zo had gevreesd te
worden. Niets."
Het leven op een drafje
geen tijd om stil te staan
huiswerk en een strafje
de juf niet goed verstaan
Snoepen, drinken, slapen
dan dromen van de maan
om ter meeste eitjes rapen
in alle regenplassen staan
Huilen, lachen, schreeuwen
trots het eigen wegje gaan
nooit moe zijn bij ’t geeuwen
vergeet elke vergoten traan
Groeien, stoeien en speuren
lopenlangsdelangelindelaan
zoveel dat er moet gebeuren
de ergste vijand is de kraan
Dan plots gaat alles vertragen
voelt de tijd wat vreemder aan
sluimert het eerste onbehagen
is de onbezonnenheid gedaan.
"Het verkopen van onzin staat altijd in solden. Tenzij net voor de verkiezingen zou er een sperperiode zijn."
"Rappers en hiphoppers zijn vaak echte schot-voor-de-boegbeelden."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten