23 januari

Liefde is de druppel die het hart doet overlopen.

Wees edel mettaal.

De mist
hangt laag
en in slierten
om me heen.
Ik zie niet
waar naartoe
maar hou me
op de been.
Geen horizon
die wacht,
geen weg
nog vertrouwd.
De winter
houdt de wacht
en kleurt alles
grijs en koud.

Politici en het klimaat redden, da's altijd een beetje dansen op een slap akkoord.

Ooit had ik een kater.

Die was niet van de poes.

Maar muizenissen later

loerde alweer de roes.

Ik veralgemeen nooit. Maar als ik dat zeg, vindt iedereen van wel.

Indrukken
die bedrukken
wil ik afdrukken
en aan flarden rukken.
Lijkt beter dan onderdrukken.

Acht meiden met een mening

en een verloren hart aan taal
die toelaten dat ik meezing
in hun ontluikende verhaal.

Er wordt gedicht gedacht gerijmd
gezucht dat alles veel te moeilijk is
dat het woord het gevoel ondermijnt
en taal niet buigt tot hun ontsteltenis

Maar elk spreekt zoals gebekt
wervelend woest of zalvend zacht
en terwijl één richting Olympus trekt
schrijft de ander aards haar gedacht.

Er zit liefde in hun plegen der poëzie
en liefde in hun luisteren naar elkaar
Hun open kwetsbaar zijn geeft energie
en zorgen dat ik een zinvolheid ervaar

Acht machtige meiden met een mening
varen voortaan zonder mijn kompas
En onthouden ze finaal maar één ding
dan liefst dat het voor mij een eer was.